about
Toon menu

Werken bij Unia: de hete adem van het beleid

Een jaar geleden schreef ik in mijn ontslagbrief aan Unia, waar ik gedurende twee jaar als lokaal vertegenwoordiger werkte, dat Unia zichzelf dermate overbodig had gemaakt dat het nog slechts het schaamdoekje was voor een beleid om te kunnen discrimineren.

Vlak voor mijn exit gesprek had ik Rachida Lamrabet nog gesproken in haar bureau. Even voelde ik twijfel opkomen, want de samenwerking met collega’s zoals Rachida had me professioneel en menselijk erg verrijkt. Een golf van heimwee overspoeld...
Lees meer

De hoofddoek: stof tot emanciperend denken

Hoezo, vrouwen met een hoofddoek maken de kloof in de samenleving nog groter (opiniestuk Darya Safai, De Morgen 17 maart ’17)? Zolang we blind blijven vasthouden aan de zogenaamde kloof tussen moslim(a) en ‘de samenleving’, gaan we niet inzien hoe de hoofddoek onze samenleving ten goede kan komen en verbinden. Laten we eens kijken naar het hoofddoekenverbod vanuit een inclusieve, verbindende bril in plaats van een polariserende.

Zou een vrouw met hoofddoek anders studeren of werken dan di...
Lees meer

Tahrir verliest ogen, maar geen visie

“Op de ogen mikken, ” schreeuwde een officier zijn agenten toe. Honderden demonstranten op Tahrir hebben de laatste dagen (een deel van) hun zicht verloren. De beelden van de jongeman Ahmed die in januari zijn ene oog verloor en nu zijn andere, gaan de wereld rond.  Tot op dit moment (23 november, 4 uur ’s ochtends) worden de betogers aangevallen door een regen van rubberkogels en traangas. Ondertussen gaan de geruchten de ronde dat het traangas, uiteraard van Amerikaanse makelij,...
Lees meer

Egypte: Frustraties

Wat doet een hoogzwangere moeder zoals ik tijdens revolutionaire hoogdagen? Juist ja, ruzie maken over de afwas. Kon hij nu echt niet eerst de afwas doen alvorens naar Tahrir te vertrekken? Vrijdag betekende een herademing in het ‘post’-revolutionaire Egypte. Wel, ik heb nooit geloofd in dat ‘post’, want dat was niet meer dan een strategisch taalmiddel om de ware missie van de revolutie te verduizelen en ontkrachten. Maar ik geef toe dat de revolutie sinds de maand ramadan zwaar op...
Lees meer

(On)zekerheid

Het leven heeft me geleerd me niet bloot te geven, want bloot betekent kwetsbaar. Het leven heeft me geleerd een masker te dragen, want de echte ik mag niet gezien worden. Het leven heeft me geleerd in de rij te lopen, met hier en daar een frivool huppelpasje, want dat is emancipatie. Het leven heeft me te dikwijls bedrogen. Want over wiens levenspad gaat het? Over het mijne? Of over datgene dat door mijn maatschappelijk-culturele context werd uitgestippeld, nog voor ik geboren wer...
Lees meer

Hoop

Ik heb me de laatste weken teruggetrokken van de politieke scene. Geen Tahrir, geen schrijven, geen journalistieke bijdragen, geen contact met hardcore vrienden-activisten. In mijn schelp probeer ik te overleven. Overleven – niet meer en niet minder -  is doorheen de geschiedenis de dagelijkse kracht geweest van miljoenen Egyptenaren. Overleven zonder openlijke hoop, zonder toekomstdromen. Tot de revolutie van 25 januari. Toen vatte de hoop weer vuur, want dood was die hoop niet, en...
Lees meer

'Terroriste uit liefde', een voorpublicatie

Eva Vergaelen is auteur en leeft en werkt gedeeltelijk in Egypte. Ze vertelt in haar nieuwe roman het verhaal van Sofie, een westers meisje dat in de ban raakt van het verzet tegen het imperialistische Egyptische regime. Zo verkent ze het Egypte dat later - begin 2011 - de Egyptische revolutie zal maken.

“Fucking bitches! Wel vierentwintig tel ik er!”, schreeuwt Maria vanuit de badkamer. We staan van kop tot teen onder de muggenbeten. Krabbend kook ik water voor thee. Als een beer sc...
Lees meer