about
Toon menu

Brusselse diversiteit moet tweerichtingsverkeer zijn, drie regels voor jongeren in Brussel

woensdag 20 februari 2013
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.
  • atomium

Willemjan Vandenplas: 'Als jongen uit de rand (Beersel en Sint-Genesius-Rode) heeft Brussel mij alles gegeven of toch alles wat ik wilde. Ik wou nieuwe culturen leren kennen, met mensen praten van vijf continenten op één avond en ga zo maar door. Er is maar één plaats waar dit kan voor iemand uit de rand, en dat is Brussel. Het is niet uit exotisme dat ik dit doe, maar uit noodzaak. Ik ben verslaafd aan diversiteit, het wonder van Brussel. Het is niet de architectuur, de cafés of de restaurants die mij zo interesseren, maar de mensen die in de straten wandelen, die de cafés of theehuizen bezoeken.'

Regel 1 voor Belgische jongeren in Brussel: wordt polyglot, antropoloog en socioloog

Brussel zou je eigenlijk moeten verdienen. Ik vind dat jongeren in Brussel meer dan de drie basistalen zouden moeten spreken. Ik haalde dit puntje aan bij Minister van Onderwijs Pascal Smet, hij was er volledig mee eens dat het leren kritische talen in Brussel meer zou moeten gestimuleerd worden. Voor mij scoort een jongere in Brussel een onvoldoende als hij niet kan aantonen dat hij de mensen hun achtergrond kent. Kan je iemand van Marokkaanse origine begrijpen als je zelf niet bv. in Marokko hebt gewoond en de taal niet spreekt ? Hoe kan je de 'saudades' of melancholie van de Portugezen en de Brazilianen begrijpen als je hun taal, hun muziek en hun cultuur niet goed kent?. Hoe kan je respect tonen voor een Latino als je hun socio-economische problemen in hun land van herkomst niet onder de knie hebt. Mensen zijn niet de slaaf van de dominante cultuur, de Belgen 'pure sang' moeten ook water bij de wijn leren doen. Diversiteit is geen éénrichtingsverkeer! 

Ik zal blijven lobbyen dat kritisch talen meer aandacht krijgen en gestimuleerd worden in Brussel, meer talig onderwijs zou interessant zijn, maar het is zeker geen deus ex machina. Avondscholen zouden een veel breder palet aan talen moeten aanbieden. DeBrusselse jongeren zouden actief gestimuleerd moeten worden om deze lessen tevolgen.

Regel 2 voor Belgische jongeren in Brussel: wordt wereldburger

Ik vind dat er in Brussel dringend moet worden geïnvesteerd in zogenaamde 'schakelfiguren', die de verschillende gemeenschappen met elkaar in contact kunnen brengen. Waarom is er geen geld om een straathoekwerker in Molenbeek Berbers of Darija (Marokkaans) te laten leren of één in Matongé Swahilli of Lingala te laten leren? Waarom kan een Marokkaanse straathoekwerker niet in Matongé werken of een Poolse straathoekwerker niet in Molenbeek werken? “Haal er eens de mixer door.” Dat zou toch geen kwaad kunnen. Mijn ervaring leert mij dat het makkelijk is om vrienden te hebben uit de verschillende Brusselse culturele gemeenschappen, maar dat het niet gemakkelijk is om dan die verschillende vrienden eens samen te brengen. Daarom stel ik voor dat het onderwijs meer wereldburgers opleidt. Wereldburgers zijn namelijk die “schakelfiguren” die de verschillende gemeenschappen in Brussel kunnen samenbrengen. Het wereldburgerschap is een gegeven dat ik al sinds enkele jaren uitdraag, en dat we moeten promoten en cultiveren.

Ja, het is een oud concept, maar in tijden van globalizering, van migratie en diversiteit moeten we werkmiddelen vinden. Je kan niet spreken over deze zaken als je niet bepaalde idealen, waarden en normen hebt. Los van het links-rechts verhaal. Ik ben jong en heb een plan en dat is wereldburgerschap promoten, maar geen kaviaar-wereldburgerschap. Een vorm van wereldburgerschap dat rekening houdt met sociaal-economische ongelijkheden. Dus wereldburgerschap zeker niet als vorm van “haute culture”, maar een wereldburgerschap waarbij je vecht tegen sociale uitsluiting van minderheden, waarbij je je engageert om je ideeën te realiseren, dus zonder met de massacultuur mee te lopen.

Regel 3 voor migranten jongeren in Brussel: je mag dromen en zoeken

Migrantenjongeren in Brussel moeten meer speelruimte krijgen, letterlijk en figuurlijk. De meerderheid van de Brusselse migrantenjongeren die in ' le bassin de la pauvreté' leven, hebben het mes op de keel. Dit omdat de jeugdwerkloosheid de pan uit rijst.

Geef hun een kans om hun interesses te vinden, stuur de migrantenjongeren niet meteen door naar het technisch onderwijs of het beroepsonderwijs. Als families die kansen niet kunnen creëren, dan moet de overheid dit doen.

Het is niet omdat jongeren extreme ideeën hebben als ze jong zijn, dat ze daar niet uitgroeien of deze herzien. Waarom probleemjongeren stigmatiseren en uitsluiten als je ze niet de kans geeft om de wereld te ontdekken?

Besluit

Geef dus jongeren ruimte, geef hen kansen, begeleid ze beter, laat hun zoeken en dromen. Luister naar hun levensverhaal want de Marokkaanse jongen die naast je op de universiteit zit, kan al een heel lange weg hebben afgelegd om op die plaats te geraken. Vergeet ook niet de zogenaamde hang- jongeren aan de beurs, die iedereen gewoon voorbij loopt. Mijn ervaring is dat als ik tegen hun praat dat hun grote mond snel plaatsmaakt voor openheid over hun problemen, je moet er als jongere in Brussel leren door kijken en dan besef je dat er eigenlijk een heel ander verhaal op hun lever ligt.

Achtergrond: Willemjan Vandenplas is master student Public Health aan de ULB, heeft zijn secundair in Regina Caeli in Dilbeek gedaan en is lid van Animo Brussel. Hij heeft een grote bewondering voor Brussel, waar hij dagelijks vertoeft, maar helaas om financiële redenen niet kan wonen. Hij is 6-talig en doet er alles aan om in diversiteit te leven.