about
Toon menu

Autisme en uitkeringen

maandag 28 november 2011
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

"Ik heb de eer u te melden dat..." Zo beginnen de brieven van de FOD Sociale Zekerheid altijd. Soms brengen ze goed nieuws. Maar vaker nog slecht nieuws. Zoals ergens halverwege oktober, toen ik weer zo'n brief van de Socialze Zekerheid in de bus kreeg. "Ik heb de eer u te melden dat...", zo begon hij ook nu weer, wat mij bijzonder cynisch voorkwam, maar goed. Wat had die attaché van Sociale Zekerheid mij nu te melden? Welnu, ik zou gekort worden op mijn inkomen, en geen klein beetje ook: 150 euro per maand maar liefst. En deze maand was het dan zo ver. Volgende schijf gestort, met 150 euro minder. Ik "verdien" nu 750 euro per maand in plaats van de eerdere 900. Dat is ver onder het bestaansminimum. Ik mag er een kruis over maken dat ik ooit zelfstandig ga kunnen wonen. Gelukkig woon ik nog bij mij ouders: dat verlicht de nood enigszins. Maar toch: ik wil blijven leven, in de zin van: niet als een lusteloze patattenzak thuis zitten en niksdoen. Ik doe sinds een jaar weer veel aan sport. dat zou ik graag willen behouden. Ik ging normaal twee maal per week fitnessen. Fitnessabonnementen zijn erg duur. Daar mag ik een kruis over maken, vrees ik. Ik heb ook nieuwe sportschoenen nodig, maar goede sportschoenen kosten al gauw 100 euro. Kan ik me dat nu nog veroorloven? Dat kost me meer dan een kwart van mijn huidige maandelijkse inkomen.

Ik moet snel werk vinden: dat is de boodschap. Maar werk zoeken is frustrerend. Ik schreef het al eerder: die vacatures zijn zo opgesteld dat het wel lijkt of ze niets minder dan supermensen zoeken. En zo'n supermens ben ik niet. Zeer weinig mensen zijn zo'n supermensen. Komen daar mijn handicaps nog bij: autisme, ADHD, angststoornissen, een zacht (bijna week) karakter. Jaja, zachtmoedig van aard zijn, schijnt heden ten dage eerder een handicap te zijn dan een zege. "Zalig de zachtmoedigen"? Vergeet het! Hard moet je zijn. Het betere ellebogenwerk. Ik mag in mijn vrije tijd dan wel aan boksen doen (ga ik dat ook nog wel financieel rondkrijgen?), maar het psychische en karakteriële gevecht op de werkvloer, dat kan ik niet aan. Ik heb de subtiliteiten van de sociale spelletjes die mensen met elkaar spelen meestal niet door. Ironie snap ik niet. Verbaast het dan dat ik me niet op mijn gemak voel in zoveel sociale situaties? Gesprekken volgen gaat soms, maar op gepaste manier reageren binnen een gesprek is moeilijk (al hangt dat echt van de situatie af). Groepsgesprekken zijn nog moeilijker. Dan heb ik grote de moeite de cadans van een gesprek bij te houden. Dat zijn allemaal factoren waar ik best rekening mee houd tijdens mijn zoektocht naar werk. Oh ja, had ik al gezegd dat ik me soms echt kan verliezen in details? Dat ik hoofd- en bijzaken zeer moeilijk van elkaar kan onderscheiden? Dat ik constant moet vechten om tijdens een werksituatie ergens mijn aandacht te kunnen bij houden? Dat laatste is een gevolg van ADHD.

Zeg nu zelf, wie wil zo'n werknemer in huis halen? En toch: talent heb ik te over. Ik ben waarschijnlijk hoogbegaafd. Ik bezit een zeer grote historische en geografische feitenkennis. Ik ben begaan met mensen. Ik ben eerlijk. Ik sta open voor nieuwe dingen. Ok, ik ben misschien niet zo'n teamplayer (om in het jargon te blijven). Maar maakt dat me minder waardevol, misschien? Oh ja, veel mensen vinden ook dat ik goede redactionele vaardigheden bezit.

En zo loop ik met open ogen recht de armoedeval in. Ik zou de hulpverleners die me op het idee hebben gebracht om een inkomensvervangende tegemoetkoming en een integratietegemoetkoming aan te vragen, hartelijk willen bedanken voor hun niet aflatende steun.

Bittere groeten

Sander

reacties

2 reacties

  • door K op maandag 28 november 2011

    Beste Sander ik veronderstel dat je een uitkering krijgt van de 'Directie-Generaal voor personen met een Handicap' Hoe komt het dat die uitkering plots zo fors is afgenomen? (ken wetgeveng en dergelijke terzake niet). Heb je niemand die je raad kan geven? Contact met de VVA (waarschijnlijk wel)?. Probeer misschien eens bij SELOR, ik weet dat daar mogelijkheid is aangepaste procedures te volgen voor een sollicitatie. In hoeverre dat jou zal helpen is een andere zaak... Fixeer je vooral niet teveel op wat in die vacatures staat, supermensen bestaan niet! Als je denkt dat je redelijkerwijze (jobinhoud) in aanmerking komt solliciteer! Tenslotte hoe ben je gekomen waar je nu bent door bij te leren niet? No guts no glory! ;) Probeer misschien open sollicitaties te doen bij instanties/bedrijven die te maken hebben met je interesses... Het KMI, musea , archieven ,... weet-ik-veel... Met wat geluk komt er iets uit.

  • door Steven Haerens op maandag 7 mei 2012

    Tot in den treure herhaal ik dezer dagen de uitspraak van Krishnamurti: "It is no measure of mental health to be well adjusted to a profoundly sick society." Ook mij heeft men indertijd het etiket 'autisme' opgeplakt. Bijzonder tragikomisch waren mijn doortochten bij de autistenhelpster, en de reacties van mijn evennaasten die, na me jaren gekend te hebben, enkele boekjes over het thema lazen en me prompt dachten te kunnen 'doorgronden'. Onder ons gezegd en gezwegen: ik geloof geen snars van de hele psycho-ideologie, maar neem haar binnen de grenzen van het redelijke voor lief om mijn tegemoetkomingen niet te verliezen. Voorlopig toch nog. Want wordt het niet stilaan tijd dat we mensen een fatsoenlijk basisinkomen gaan geven zonder hen als tegenprestatie publiekelijk door het psychomedische stof te laten kruipen? Tegen het einde van de week plan ik overigens een blogpost te schrijven over de schabouwelijk lage tegemoetkomingen voor personen met een 'handicap' - zelf spreek ik liever over een 'societycap', een onvolkomenheid in de maatschappij. To be continued...

Het is niet langer mogelijk om te reageren.

Lees alle reacties