about
Toon menu

ERFBELASTING en RECHTVAARDIGE FISCALITEIT

donderdag 1 maart 2018
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

De hervorming van de erfbelasting stond deze week centraal op de politieke agenda. De verwachtingen waren bij Jan Publiek dan ook hooggespannen. Bij de publieke opinie wordt deze heffing immers als onrechtvaardig beschouwd. Wie heft er nu lasten op verdriet?

Dat een hervorming zich opdringt stond in de sterren geschreven. Een overlevende partner die moet betalen op het deel dat hij of zij samen met de levensgezel vergaarde klinkt onrechtvaardig en dat is het ook. Hier zou de totale vrijstelling moeten gelden. Het verlies van de partner is al erg genoeg.

Deze redenering klopt niet voor de andere “begunstigden”. Geen enkele erfgenaam, van welke graad ook, heeft enige verdienste aan de erfenis. Het wordt in de schoot geworpen en dit zonder enige tegenprestatie. Wie in het bed van de koning geboren wordt is prins en erft veel, wie het levenslicht ziet bij een dakloze krijgt niks.

Ik stel het zeer extreem om duidelijk te stellen dat rijkdom louter afhangt van zijn verwantschap. In tijden dat de inkomsten uit arbeid minder stijgen dan deze uit kapitaal is ons erfrecht de oorzaak van de groeiende kloof tussen arm en rijk. Sedert de oliecrisis is het zo dat het kapitaal zijn winsten wil blijven handhaven, dit ondanks de stijging van de grondstofprijzen, dit gebeurt tot op vandaag ten nadele van de gewone werknemer. De inkomsten uit kapitaal zijn vandaag sterker stijgend dan deze uit arbeid.

Als we heden hunkeren naar een eerlijke fiscaliteit waar één euro één euro is dan moet de erfbelasting zwaarder doorwegen dan dit nu het geval is. Als we de opbrengsten van een sterk progressieve erfbelasting in mindering zouden brengen van deze op arbeid, een echte taks-shift dus, zouden zeker de jongeren meer netto-loon overhouden om hun leven te kunnen starten. Dit meer nettoloon zou niet afhankelijk zijn van je geboorte wat toch heel wat rechtvaardiger is.

Ouders geven graag wat geldelijke steun aan hun kinderen. Daar is binnen “aanvaardbare grenzen” niks mis mee.

De initiatieven van deze regering hebben enkel tot doel de publieke opinie gunstig te stemmen en dit zonder enige maatschappelijke bekommernis in de strijd tegen de armoede.