about
Toon menu

En, hoe is het om te leven in een land waar helden geen medailles krijgen?

vrijdag 27 juli 2018
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.
  • Traumatische ervaringen opgedaan tijdens Maatschappelijke Dienstverlening, die mogen niet ongehonoreerd blijven.

Een kort bericht in de krant van 26 juli, de warmste dag sinds de waarnemingen (at least in the U.K.): de soldaten die tijdens de bomaanslagen in hartje Brussel op 22 maart twee jaar geleden hun angst hebben opzij gezet, hun moed naar boven  hebben gehaald, hun offerzin, en mensen hebben bijgestaan die getekend waren met grote wonden, die om hulp riepen of juist heel stil werden, met wanhoop in de ogen, de militairen die vaak letterlijk mensenlevens hebben gered, en die de gevaarlijke Arabieren van Belgische soort hebben afgehouden... die krijgen géén decoratie.

De woordvoerder van het betreffende departement van het leger geeft als uitleg: "Neen. Elke soldaat zou in vergelijkbare omstandigheden hetzelfde hebben gedaan". Wat een land... 

Twee minuten lezen. 

Je kan van het koloniale wereldrijk van de Britten zeggen wat je wil, die Engelsen en Schotten en Ieren wisten wel de heren die heldendaden deden, met titels en linten te belonen. 

Vlaanderen is anders. Het is hier niet  altijd slecht om te leven, de tandarts wordt stipt terugbetaald, het brood is goed... maar er zijn vele addertjes onder het gras voor wie hier langere tijd het universum leert kennen, het sociale- en denkklimaat. Erkenning bieden, complimenten geven zelfs, het blijft een zwak punt. Terwijl elk menselijk wezen groeit en bloeit van een woord of symbolisch gebaar van Bevestiging. De laatste weken hoor ik over de radio vaak getuigenissen dat organisatoren van evenementen, zoals de nationale feesten in de Marollen bij 21 juli, dat zij "de symboliek" waarderen van de komst van de koning en de koningin. Het zou gaan tijd worden. Mede onder invloed van het nuttigheidsdenken van de nieuwe Alliantie, waren mensen de vereisten geestelijke rijkdom aan het verliezen, om symbolische daden te zien en te waarderen. 

 

Weet je, ik heb een zware tijd gehad in de jaren zeventig en de eerste helft van de jaren tachtig. Ik hield mee het huisgezin overeind. Moeder was single mom, en steunde op me, ook juist omdat zij wist dat ik hoogbegaafd was. De vermoedens in die zin waren er al snel, en op zes jaar bevestigde een IQ test het aspect wonderkind aan de jongen in kwestie. Dat dit een excuus werd om mij als een ezel vanaf vier jaar zwaar te belasten, dat is minder fraai, maar gezien de omstandigheden wil ik niet meteen de familie verwijten sturen. In elk geval, op een zomeravond in 1979 zat ik naar onze zwart-wit televisie te kijken en toen heb ik iets gezien dat mij nooit meer verlaten heeft. Het was een uitzending over hoogintelligente kinderen en scholieren. De beelden die de BRT-ploeg als inleiding hadden gemaakt, waren in al hun stilte nogal spectaculair: je zag een grote, blonde plank, met daarin een zestal grote nagels, die voor het grootste deel overeind staan. Dan komt daar een mens, je ziet alleen het 'werktuig' dat hij hanteert: een klauwhamer. En die zie je dan in dreigende geluidloosheid een voor één al die mooie, grote nagels gelijk kloppen, tot aan de kop in de plank drijven. De symboliek is duidelijk.


In dit land mag je niet uitblinken. Dat slaan ze er wel uit, voor je tot een echt grote Mens uitgroeit. 

 

Later vond ik daar woorden, concepten voor, toen ik schrijvers las die vertelden dat je in Vlaanderen best oppast dat je je niet te ver verheft; dat je hoofd niet boven "de maailijn' mag  uitkomen...


Ook dat is een indringend beeld. Zeker als je zoals wij als tieners in een zinderend natuurreservaat bij het landschapsbeheer met de zeis hebt leren werken...

 

Vanuit die context wil ik dus verzet aantekenen bij de gang van zaken wat betreft de militairen die geen onderscheiding krijgen voor hun inzet in de uren en dagen van de genoemde nationale ramp. 

 

Laat ik nog eens in herinnering brengen dat er toen maandenlang een ware schokgolf van paniek door onze mensen m/v is gegaan. Zoals ik had voorspeld, was deze Angst voor het leven zelfs terug te vinden in de geboortecijfers van dat jaar. Onder druk van zeer groot gevaar, gaan mens en dier de voortplanting, het behoud van de soort voorop stellen. Ook mensen handelen op die manier, ook al bereiken die motieven vaak niet het hogere, bewuste niveau. Honni soit qui mal y pense. 

 

Ik vraag mij echt af hoe de officieren die deze beslissing hebben genomen zo kunnen denken. Leven zij in het verleden? Toen wij nog niet van de bio- en hersenwetenschappers hadden vernomen dat wij in onze hersenen allen over "een beloningscentrum" beschikken?

Beloning en Straf, het zijn oercategorieën, waar je maar best rekening mee houdt. 

 

Herinner u nine eleven. Hoe vele Brandweerlieden van New York hun uiterste best deden, zichzelf overstegen.  Hoe sommigen sneuvelden. De foto's met de grote helmen, de grove, besnorde gezichten, de zwarte lederen pakken helemaal bedekt onder het grijze stof. En hoe deze heldhaftige mannen na enkele tijd, geraakt voor altijd maar toch voldaan en trots, getuigden dat vele vrouwelijke mensen die de ramp overleefden, de mannen hun diepe Dankbaarheid hadden betoond door met hen de meest intieme menselijke handeling uit te voeren. Deze vrouwen hadden hun sociale defensie lagen afgelegd, en hun warmste wezen gedeeld, hun tastbare liefde gegeven.  Als Dank. In grote, spontane, diepmenselijke Erkentelijkheid. 

Again: Honni soit qui mal y pense

 

...

 

Ik hoop dat de pers dit geval niet zondermeer laat passeren. En dat de legerchefs terugkomen op de ongelukkige beslissing, die wellicht van al te veel typisch Vlaams gebrek aan trots getuigt. Of is het een doorgeslagen egocentrisme? Een jaloersheid tot in het professionele niveau? 

 

Heel goed begrijp ik de beslissing die de laatste zin van het krantenstukje aangaf: de meeste van de betrokken militairen hebben intussen het legerkorps verlaten...

 

Nog één bedenking: als je vaststelt dat er in je gemeenschap, in je land een groot gebrek begint te heersen aan Samenhorigheid, aan Verbondenheid, dat Vervreemding en Geslotenheid oprukken... dat zure mensen vals nieuws verspreiden... leert de ervaring dat je dit best niet alleen bestrijdt met psychologische programma's of straffende maatregelen. De positieve maatregelen, die de broederlijkheid, de fierheid, de vriendschap, de wederzijdse hulp, betrokkenheid en buurtschap be-vor-deren, die hebben het grootste effect. 


 

Laat ze schitteren, de mensen die het verdienen, bij God!