about
Toon menu

Mijn bedenkingen bij Veganisme

woensdag 2 mei 2018
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.
  • Heggenmus, een van de allereerste zangvogelsoorten waarbij het mannetje in de lente deelneemt aan het zagnconcert in de ochtend en bij zonsondergang. Wetenschappelijke naam: 'Prunella modularis". Flickr Photo Sharing

Mijn liefde voor de dieren en de grote Natuur is groot. Met Veganisme heb ik juist daarom niet veel. Veganisme, dat concept lijkt me te sterk op vaginisme. Het heeft in mijn imaginaire universum veel weg van een levensstijl met de billen/lippen permanent toegeknepen. Vanuit een soort obsessionele-morele-speelse vrees toch maar niet te genieten van "rauwe" of van "gebakken" sensualiteit.

(Een minuut en half leestijd)

 

Veganisten en ook veel zelfverklaarde vegetariërs lijken me onderbewust te drijven op twee drijfveren:

1. Hun zieltje volkomen zuiver houden. Dat is natuurlijk een zeer naïef, zeer kinderlijk ideaal. Geen enkele volwassen mens kan dat volhouden. De mens bestaat altijd op zulke wijze dat hij mee de Schuld van anderen draagt. Dat kan niet anders.

(Zo ben ik mee schuldig aan het zwerfvuil in mijn stad, zelfs als ik inspanningen doe geregeld iets op te pikken in het bakje te droppen. Zo ben ik mee schuldig aan de vervuilende, vergiftigende uitlaatgassen. Want mijn voedsel wordt met vrachtwagens aangevoerd. Mijn vrienden komen naar mij toe met inzet van automobielen. etc).

Waar het volgens mij op aankomt, is op het juiste moment vieren, genieten en feesten in de juiste mate. Een stukje vlees braden en nuttigen, dat hoort alleen bij lichtjes feestelijke gelegenheden.

 2. Dat je best afstand houdt van het dierlijke. 

Ik heb aan onderhandelings tafels gezeten van Wergroepen Dierenrechten. Schaars waren daar vertegenwoordigd, de Dierenliefhebbers. 

Vele leden van die kleine benden bleken zelfs allergisch aan "Man's best Friend", de hond. 

Ik hoorde pleidooien om Dierentuinen af te schaffen, winkels te sluiten waar ouders en kindjes een diertje kunnen in huis halen. 

Kinderen en volwassenen met een stukje avontuurlijke kinderhart in hun binnenste, de indrukwekkende optredens van Tijgers, Olifanten, Paarden, geitjes... in de geurende ring met schavelingen van hout... te ontzeggen door de instelling van het Circus af te schaffen...

Een van de meest indringende en meest inspirerende geur-herinneringen die mijn geheugen graag mag koesteren, is deze van het lijf van de grote katten uit Afrika en Azië en van hun urine; zoals ik die als achtjarig kind ontdekte nabij hun kooien, op het Arenbergplein in het centrum van Heverlee, de bosrijke gemeente ten Zuiden van Leuven, de stad van het volle Leven. 

 

En dan maak ik graag nog een bedenking en een observatie die mijn standpunt even uitwerkt, en mij lijkt te mogen claimen dat het standpunt van de tegenstanders niet veel betekent, niet pertinent of coherent is. En arm is in gevoelswaarde. Een getuigenis van geestelijke armoede levert.

 

1. Wie echt 'enthousiast" (daarin schuilen de begrippen uit het Oudgrieks "en" & "theios": ergens God in zien) loopt voor Dieren, voor de Schepping rondom ons, die ziet en die eet graag dieren en planten. De maaltijd is een religieuze, een intieme communio. 

"I love fish", dat kan terecht betekenen de twee: ik vind vissen toffe dieren, én ik eet graag vis bij de maaltijd. 


 

2. Het voorrecht met een mooie, soepele, sterke lederen rugzak te gaan door straat en bos... dat betekent voor mij meteen ook juist een helder en tevreden genieten van dat materiaal, dat mij op een dieper bewustzijnsniveau 'verenigt' met mijn vrienden de dieren. Een lederen schoen, is een permanent "Memento Animale" voor mij. En ook natuurlijk een "Memento Mori".

En dat is heel betekenisvol gedrag voor de hedendaagse mens.

Wie voortdurend vergeet dat er ook nog Dieren bij dit bestaan horen,

evenals wie constant vergeet dat wij sterfelijk zijn,

die gaat vroeg of laat grote Fouten begaan.

In denken of doen.

Of in allebei de domeinen.