about
Toon menu

Onze auto versus onze kinderen

vrijdag 12 januari 2018
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.
  • Bij de meeste traditionele volkeren ging het er anders aan toe. En niet slechter, alles wel beschouwd. Met dank aan Kees Verspeek, oblaat van Maria, missionaris in het Hoge Noorden voor het ter beschikking stellen van de foto.


King Car is weer te beluisteren. Het is autosalon tijd, alom zingen gladde jongens en meisjes gehaast en vals van toon zijn lof. De verkoop, het in gebruik nemen scoorde vorig jaar een maximum record. Ruim meer dan een half miljoen nieuwe wagens. Op een bevolking van... juist, elf miljoen. De dingen krioelen door mijn stad. Hun giftige adem snijdt de mijne af. Ik draag geregeld daarom een heus stof- en gasmasker, vooral wanneer ik met de fiets langere afstanden afleg, en hellingen op ga, of het fietspad langs de ring neem naar werk of vrienden.



In De Standaard van vandaag vrijdag twaalf januari leren wij op verscheidene pagina's over de heersende olieverslaving. Een jonge wetenschappers steekt moedig zijn nek uit om de auto aan te vallen. Jan Rongé van de KU Leuven, afdeling Katalysatie en Oppervlaktechemie wijst erop dat kernenergie maar acht procent van onze energie voorziet, en fossiele brandstoffen tachtig procent. En dat zeer veel kapitaal via die handel in gas en olie naar vaak vijandige regimes gaat, naar Rusland, naar Saoedi-Arabië, naar Oost Europa, (dat vaak de vluchtelingen grof tegenhoudt). Hij stelt terecht voor, “Tegen 2050 kunnen wij van de olie af! Het beleid, de politiek heeft de taak lijnen uit te zetten en standvastig te zijn”. (Wat niet gemakkelijk is, met u en ik die op de sociale media druk uitoefenen, het is waar).



In de bijlage over automobielen (die in feite helemaal niet zo “vanzelf rijden” zoals de naam suggereert, driewerf helaas), lezen we over een Italiaans merk dat een nieuwe 'sportwagen' gaat maken en verkopen. Die acht liter motor benzine inhoud neemt. Die meer dan vierhonderd duizend meter per uur snel gaat.

 


Dat ding is wel zo tof... maar dan als Laatste der Mohikanen, van een ten dode opgeschreven verhaal. Nadat ik kritiek gaf op de Facebook site van Land Rover (UK) liet dat merk mij persoonlijk weten dat vanaf 2020 alle Range Rovers... op elektriciteit zullen draaien.


Dat is een hele stap voorwaarts; want bedenk, met de voeten op de grond, dat die machienen in de stad vreselijk onheil aanrichten: al die gassen gaan loos, net daar waar zo veel mensen gaan, die voor de werking van hun hart en hun hersenen...zuurstof nodig hebben. En de duizenden uitlaat-tonnen CO2 die geboren worden via de hoge snelheden van rijden op de snelwegen, dat blaast de wind gauw in menselijke richting...


 

We lezen in een analyse dat het aantal stoere, zware wagens met een zweem van buitenleven in het profiel, de Suv's, intussen al een op drie bedraagt.

Shame on you, Belgian.



Geen wonder dat een populatie die zozeer de auto aanbidt, het meeste dood gaat aan


  1. hartinfarcten

  2. herseninfarcten.


Je zit toch gewoon stil in zo'n ding!


Geef mij maar de fiets.

Je rijdt vlot overal door, wat een gevoel van vrijheid!

En je beschikt over een belletje dat op een plezierige toon kan dienen

om wie in het verkeer verkeerde dingen doet, op fijne manier tot de orde te roepen.


En je staalt je spieren.

En je verruimt je hart.

En je spaart de kinderen.


Van kinderen gesproken.

Deze week in Knack, dat goed bezig is, dat blad, een hoofdartikel over de Centra Voor Leerlingen Begeleiding, CLB's. Het is een noodkreet, een wanhoopsboodschap.

We kunnen het werk niet bijhouden. We zijn met veel te weinig.

En nu komt het:


“De jongeren met emotionele en psychologische problemen,

het is een vloedgolf, ze nemen jaar na jaar fel toe”.



Geen wonder.


Wie hard aan het werk is om zijn sportieve auto te verdienen,

kan geen aandacht aan zijn kind besteden.



Een kind is toch nog altijd het meest content met “erbij zijn”?

Met vriendelijke, open, ongehaaste aanwezigheid.



Je moet keuzes maken in je bestaan.

Ook in tijden dat “ik wil alles”

niet dadelijk door oude wijze mannen en vrouwen wordt bestraft

met een verhaal of een les moraal.




Het lijkt me geen wonder dat een volk dat de auto aanbidt,

zijn kinderen opoffert.



“Goed bezig, deze stam”.


Laat het niet op mij slaan.

Not in my name.



Doe mee met mij.

Fiets.

Zweer de automachine af.


Ook al zal ik dan een stuk zalmfilet minder eten,

want die moeten overal naar de supermarkten met grote vrachtwagens.

En als de boter dan al eens op is in de buurtwinkel,

dan zal ik wel genieten van een geroosterd boke zonder.



Maak tijd om te bewegen, ook al kost het je een extra diploma, of een salarisverhoging.


Ga met kinderen om, en met kwetsbare mensen.

Je zal merken dat je zo zegen ontvangt, en een werkelijk verrijkt bestaan.


Be the change you want to see in the world


Het is in elk geval gemakkelijk en toch eerlijk gezegd wat 'goedkoop' tot actiegroepen toe te treden om kleine of grote, altijd spectaculaire problemen in verre landen “aan te pakken”. Bijvoorbeeld met behulp van knoppen “like” op je klavier, of in het beste geval met het schrijven van brieven naar autoriteiten, discussie, het schrijven van opiniestukjes, standjes op markten, deelnemen aan betogingen, aan internationale Facebook groepen.


De mooiste uitdaging is en blijft toch eerder dit, dacht ik:

heldhaftig te vechten voor een beter leven hier in Leuven, Mechelen, Gent, Antwerpen, La Roche... Je kan warm lopen voor de Indiërs of de Tijgers en zeehonden, maar je moet wel hier leven.


Het vraagt creativiteit en echte moed, om situaties dicht bij je bed en desk aan te pakken, maar het is wel zo gezond. Wel zo spannend, wel zo echt.

En die moed en creativiteit ga je vanzelf oefenen,

door dat pad te kiezen.

Zo wordt je zelf béter.



Het avontuur, dat willen we allemaal wel, in deze overgeorganiseerde tijden.

Dat kan je niet alleen in games of films zoeken,

je maakt dat best van al zelf.



Ik weet het, je kan als excuus invoeren dat je in dit landje al vanaf je zesde elke dag het grootste deel van je tijd op een bankje hebt moeten stilzitten,

en dat je ouders vaak afwezig waren, zodat je wat onzeker bent...


Is dat echt voldoende reden om niet in het geweer te komen?





Stef Hublou Solfrian


De schrijver is Niet meer bereikbaar via Facebook.


Creative Commons gelden: delen is goed, maar vermeld dan altijd de site en de schrijversnaam.

 

Crowdfunding:

Steun onze profetische stem, die tegen roepstemmen en gevestigde maar heilloze belangen in gaat.

S. Hublou  Solfrian,  KBC   BE 70 431 000 859125

 

 

Ter info:

de Leuvenaar Luc Van Herentals heeft onlangs de vernieuwde versie van zijn boek voorgesteld, met alternatieve manieren, om de auto de pas af te snijden. Een stukje over de eerste editie staat in Het Laatste Nieuws van 2014.

https://www.hln.be/regio/leuven/journalist-onderzoekt-leven-zonder-auto~a9b28828/

 

Voor verdere inspiratie, goed voor je hart:

http://community.dewereldmorgen.be/blog/stefaanhublou/2017/03/20/kan-de-schat-van-de-tsimane-de-wereld-nog-redden