about
Toon menu

Wie is Bart De Wever? Een messiaanse mens? I don't think so. ***

dinsdag 12 december 2017
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.
  • Barack Obama had de buste van zijn voorganger de jurist en afschaffer van de Slavernij, president Abraham Lincoln in zijn Oval Office, en deze van Martin Luther King. Het verschil met De Wever spreekt boekdelen. Foto: persoonlijke fotograaf Pete Souza, via Flickr Photo Sharing.

Wie is Bart De Wever? Weeft hij een valstrik? Of is hij een waarlijk grote mens? Mogen wij hem geloven, vertrouwen, volgen? Of is er kans dat hij zich (verder) ontpopt tot een tiran? Tot een grote spreker die zijn onderhorigen naar vormen van slavernij en vernedering leidt? Of is de man integendeel de titel van 'messiaanse mens' waardig? (2900  woorden)

**Bijgewerkt op 13.12 met vergelijking met Barack Obama, Martin Luther King.

*** Voorzien van een passende Romeins-Christelijke slotbedenking op 15.12.17


Lode Wils is een zonder twijfel een lid van wat ik de éminence grise van onze Nationale en Vlaamse denkers, onze hoogleraren en geleerden mag noemen. Met veel genoegen denk ik terug aan zijn colleges “Wereldgeschiedenis hedendaagse tijd”, en aan de helderheid, snelheid van geest en het intellectuele strijdlust waarmee de prof mijn radicale vragen in de licenties geschiedenis van een antwoord voorzag. Wils heeft net, op hoge leeftijd intussen, zijn grootste boek uitgegeven. Het eerste hoofdstuk daarvan draagt de intrigerende titel “De messias van Vlaanderen”. Wils is een tactvolle schrijver, hij heeft Bart De Wever nog als student gehad en als collega docent. Hij is bevlogen, maar ook een nuchter wetenschapper en man. Hij bedoelt beslist met die titel niet rechtstreeks dat epitheton te verlenen aan de huidige voortrekker en bezieler van de Nieuwe Vlaamse Alliantie. De biografie gaat over een bezielde leidersfiguur twee generaties terug, Frans van Cauwelaert.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Maar de vraag is daarmee gesteld: wat is dat, een messiaanse mens? Mogen wij die titel gebruiken, twee millennia na de “Joodse Messias”? Of is dat godslastering? Mogen wij, zoals ik geregeld zelf doe, Barack Obama een messiaanse mens noemen? Mogen wij naar het fenomeen en de figuur Bart De Wever kijken vanuit dat verheven Interpretatiekader? Is er eigenlijk wel een beter model voorhanden? Gisteren kreeg hij (terecht) de kwalificering mee van een commentator van een toonaangevende Vlaamse krant:

“Hij is de beste. Hij is sneller, slimmer en heeft meer voeling met het volk dan elke andere toppoliticus”.


Bart De Wever is het fenomeen van onze populatie, nu al een jaar of zeven. Maar iemand met zo veel talent én zulke krachtige overtuiging, dat houdt gevaren in. Zo heeft de burgemeester een kop van keizer Augustus van Rome op zijn bureau staan. Het is misschien toch mede aan ons allen om te beletten dat de grote missie van De Wever niet uit de hand loopt.

De manier waarop De Wevers ministers in de regering Michel een Toren bouwen die zich toch ook lijkt te laten dragen door de kleinste, eenzaamste, minst krachtige mensen, is naar mijn gevoel nog altijd beschamend. Geregeld krijg ik de indruk dat een goede slogan zou zijn: "Eigenbelang boven alles", ook als het belang van allen op termijn geschaad wordt.  Laten wij het niet vergeten: keizer Augustus was een wrede man, die de gewone mens niet hoog achtte. Octavianus, later zelfverklaard tot “Augustus”, was een bekwame staatsman, maar tegelijk een politiek geïnspireerde moordenaar... Het stemt mij toch lichtjes ongerust, dat onze wellicht talentrijkste politicus zulke figuur zonder veel reserve aan de borst drukt.

 

Barack Obama had in zijn kantoor, het Oval Office in het Witte Huis, ook een buste met de bedoeling hem tijdens zijn zware acht jaar durende opdracht dagelijks via sublimale waarneming, van uit de ooghoeken, te inspireren. U weet wie daar prijkte. Martin Luther King. De moedige man die op visionaire manier uiting gaf aan zijn wil om het lot van miljoenen achtergestelde, gediscrimineerde mensen te verbeteren. De vergelijking is toch opvallend.  Een andere buste die Obama bij zich hield, zoals zijn voorgangers, is deze van de grote advocaat, afschaffer van de slavernij, president Abraham Lincoln.

 

President Barack Obama van de Verenigde Staten van America verdient meer dan iemand anders  de term “messiaanse mens van onze tijd”


Vorige week prijkte de kop van De Wever op de cover van Trends. Met daaronder de boude uitspraak

“We kunnen zonder blozen zeggen, dit is een sociaal rechtvaardige regering”.


Dat te zien en te lezen, deed mij toch fronsen. Wie dat gelooft, en tegelijk vasthoudt aan zijn integriteit, zoals de weken daarvoor bleek, die gelooft wellicht wat al te veel  in eigen dromen.


Het beeld dat we na zeven jaar, na de grote verkiezingsresultaten van 2010, kunnen opmaken is genuanceerd.

 

Je moet natuurlijk eerst goed kijken, voor je punten geeft. Een kritiek die ik onlangs op Facebook ontving toen ik enkele schone kanten van Bart De Wever in het licht zette, was dat hij een (te) Groot Ego is. En ikzelf zou dat ook zijn.. En omdat de volger in kwestie zich ook tot de linkse vleugel in de politiek rekent, affirmeerde hij zich vrij allergisch aan de geboden waardering voor de rechtse politicus. Dat is natuurlijk niet het beste voorbeeld van hygiënisch denken.


Op die underdog manier mag je over een ontzagwekkende medemens niet redeneren: je mag er integendeel van uitgaan dat 'de grote geesten' in onze populatie wel degelijk ook het jongetje-van-toen in zich hebben wonen. Dat dit jongenshart nog aanspreekbaar is. En dat die 'groten' even goed worstelen met de wonden die elk kind oploopt. Wonden, niet aan de knieën, maar krassen op de ziel. Door de strijd om het leven, om erkenning, om recht, om liefde en kansen, vrijheden.


In het geval van Bart De Wever zijn de vrij uitzonderlijke trauma's gedeeltelijk publiek gekend. Bij zijn beroemde passage in het programma De Slimste Mens, presteerde de merkwaardige man het alle tien voorgelegde excrementen van evenveel diersoorten juist te determineren. Legendarisch is zijn tongue in cheeck verklaring voor die expertise. “Wanneer je jarenlang als shit behandelt bent door tijdgenoten, dan wordt je daar een beetje expert in!...”.

Met zijn Vlaams nationalistische gedachtegoed had hij zich als jongeling bij kennissen en intellectuele gesprekspartners niet geliefd gemaakt. Maar de laatste zeven jaar wist hij toenemend rake woorden te vinden voor wat hem dreef, voor wat hij van zijn vooraanstaande grootvader meekreeg, en een tijdlang was De Wever de onbetwiste dominator van het Maatschappelijk en Politiek debat in ons landje.


Ik zal nog iets uitleggen. Figuren met een reuzegroot talent, zoals bepaalde top romanciers, maar ook grote politici, of schilders zoals Willem De Kooning, die ontwikkelen dat talent ook juist in compensatie van een bepaald gebrek op een ander terrein. De reus is vaak door een groot litteken getekend. Verdere uitwerking van dit fenomeen kan je nalezen in de onlangs verschenen bundeling van de essays van schrijfster en filosofe Connie Palmen2.


Een Facebook critica, een dame van niveau in de zin dat zij de wereld in verre landen heeft verkend, met kamelen en door lege landschappen, verwezenlijkingen waar ik evident respect en sympathie voor koester, merkte in een Facebook PB scherpzinnig en vriendelijk aan de hand van een citaat van Jeff Foster op:


“Zwijg over uw ideologie (Bart)

of uw spiritualiteit (Stef).

Ik ben geïnteresseerd in UZELF.

In de kleine man in u die met het wezen van de werkelijkheid worstelt”



(Mijn vrije parafrasering en vertaling uit het Engels om de essentie naar voor te halen in deze context)

Daarop is mijn antwoord, "Dat is nu net wat ik herken én sympathiek vindt bij Bart De Wever. Hij laat zijn vermorzelde hart geregeld zien". Blijf niet staan bij de staatsman talk van De Wever, bij zijn omgang met de geldschieters der aarde, bij zijn buitenlandse successen (als die al bestaan), bij zijn dure auto (heeft hij die eigenlijk?) bij zijn flitsende ideeën, zijn kennis van antieke talen, zijn zeer grote eruditie, zijn ongelofelijk strategisch politiek inzicht, dat zich soms lijkt te verliezen in calculus van verkiezingsvooruitzichten, zijn groot aanvoelen van wat er leeft bij de mensen.


Bart De Wever laat af en toe op ontwapenende, lichtjes stoutmoedige wijze de kleine jongen zien die hij in zich meedraagt. Iedereen mocht zien hoe de man die zich wellicht harder dan enig ander inzet voor de Vlaamse medemens (wie onder die definitie ook valt), op sommige momenten over- mand wordt. Niet meer de grote sterke man is. We konden ze allemaal zien, die beelden, via televisie of video. Wie heeft dat van een dictator als Videla (Argentinië) of Jozef Stalin ooit gezien of gehoord? En zeg mij eerlijk, hoe sterk moet je staan, om tijdens een interview dat vrij toegankelijk is, de balans van je leven en je “rijkdommen” op te maken op volgende manier. Wie is er zozeer bewust van zijn grote talenten dat hij gewoon durft uitspreken:


“Ik wou dat ik tenminste ook een bégin van succes bij de vrouwen had!... :-(”



Aan de slag!


Ik weet het, er is een moreel advies dat al eeuwen meegaat, en dat luidt:


"Vergelijk jezelf nooit met anderen.

Als je kleiner uitvalt, kan je de moed verliezen.

Als je groter blijkt, kan je hoogmoedig worden..."



Maar volgens mij is er niets interessanters en

grotere bron van inzicht, begrip, wijsheid en...

Verbondenheid,

dan vergelijken.


Ik vergelijk voortdurend alles met alles.

Japanse kalligrafie met Suske en Wiske.

De geschiedenis van de adel met het gedrag van de roofvogels.


Mijn persoonlijke oplossing uit dit dilemma voor de mens,

het behouden van een gezond evenwicht tussen ambitie, concurrentie enerzijds en nederigheid, tevredenheid met wie je (slechts) blijkt te zijn, ligt sinds lange tijd in deze aanpak:


Beschouw elke mens als een figuur die bestaat uit een soort pijlenkoker, gevuld met pijlen.

Elke pijl is een kenmerk, goed of zwak.

En beschouw jezelf ook als zulke pijlenkoker.

Dan is de oplossing van het Raadsel van de Sfynx klaar:

Als President Pompidou, om maar iemand te  nemen van allure en met een grappige naam, veel beter is in het publiek spreken, of in het schrijven van teksten die aanslaan, dan kan ik toch mijn zelfwaardegevoel bewaren als ik de vergelijking maak met mijn vaderschapstalent, of mijn talent in de keuken.

En tegelijk kan ik mij dan laten aanspreken, aanvuren tot het bereiken van het niveau van Pompidou op de terreinen die ik belangrijk genoeg vind om bij mijzelf te ontwikkelen, om er ooit goed te scoren.


Luister. Ik merk in gesprekken met veelsoortige mensen, van diverse klassen, dat er nog vaak een overdreven schroom bestaat naar de groten der aarde. Ik zal onmiddellijk toegeven, het is soms lastig kersen eten met de groten. Hun scherpte van geest, hun ongeduld, hun kritische directheid, ze kunnen je lelijk snoeien. Maar aan de andere kant...


Kijk. Mijn vaders, dat weten mijn geregelde lezers, was in de functie van Steward actief op de Stella Polaris. Dat is een van de meest beroemde schepen in de scheepvaarthistorie. Het eerste echte luxe cruise schip. Gebouwd in Bergen in Noorwegen, en tragisch gezonken voor de kust van Tokyo, nadat het een laatste leven gekend had als restaurant voor de kust daar. In haar gloriejaren voer Stella Polaris met mijn vader aan boord vanuit Europa op de Caraïben. Met aan boord een speciale mix van passagiers. Mensen met de middelen om een droomreis te ondernemen. Grote industriëlen. Maar ook artiesten die inspiratie nodig hadden. Hollywoodsterren, schrijvers en schrijfsters. En politici met vakantie. Mijn vader kwam avond na avond in contact met die grote persoonlijkheden. En met een glaasje op, laat een mens al eens in zijn hart kijken.


Een van de wijsheden die Heinrich uit dat beroepsleven wist te distilleren, gaf hij in 1966 aan ons door, in de vorm van een boutade in de Duitse taal, zijn moedertaal:


“Du musst nicht angstig sein.

Ich binn nicht schau von die Grossen der Erde.

Wann der Göring, oder Rockefeller,

oder Sinatra nach dem Klo geht,

stinckt es genau wie bei mir! ;-)”


Of om het in meer verheven termen duidelijk te maken, naar de beeldspraak die Jacky, die tijdens de zondagsmissen van de Universitaire Parochie de jeugddienst verzorgde, toen wij in oktober van 2006 tot een gesprek kwamen bij een toevallige ontmoeting op de kruising van de Bondgenotenlaan en de Jan Stasstraat:


“Onze tijd streeft naar Geld en Macht en Aanzien,

dat is waar, en dat staat haaks op jouw en mijn boodschap.

Maar inderdaad, Stef, dat is niet wat echt telt.

Denk maar even aan wat de meesten van ons het meest dierbaar is.

Zijn dat niet onze kinderen?

En zijn die niet totaal onproductief,

brengen zij ook maar enig beetje geld in het laatje?”


Woorden om bij stil te staan.



 

 

 

 

 

Heinz Solfrian in action en route on the

Atlantic Ocean in his function of Steward

of the Cruise Ship Stella Polaris



Het is ook juist daarom dat de spirituele, morele boodschap van de wereldgodsdiensten zo oersterk is, en zal doorgaan te bestaan en mensen inspiratie te verlenen bij de draad in hun leven:


Nederigheid en Dienstbaarheid, in Verbondenheid, dat is de ware essentie in het menselijke bestaan en

in het  samen – leven.




Eenvoudig en warm, zoals het ging in ons leven van alledag toen wij Kind waren.

Zoals in ons Kinderhart, dat wij best wel doorheen alle vuur en water

blijven meedragen op ons levenspad.

Niet het amechtige streven naar allerlei verzamelingen,

van bezit tot politieke hefbomen,

dat project dat moet dienen om

innerlijk tekort trachten te compenseren,

als kenmerk van dat bijziende, half blind project dat

de Volwassene al te vaak onderneemt.


En lees dit verhaal ook in deze zin:

Je hoeft je nooit te laten intimideren

door de grootsheid van een medemens.

Zelfs niet door deze van een messiaanse mens.

Want hij kent ook zijn kleine kantjes,

en jijzelf, jij blinkt altijd ook uit in jouw eigen vaardigheden en eigenschappen.


Al was het maar goed het huis proper weten te houden,

met de sacraliteit van de eigenhandige aanraking van

wat jou je familie omringt. Zoals in stof afnemen en strijken.

En aan de innerlijke te-vrede-nheid en stilte die dat meebrengt.


Vaak beschik je als “kleine mens” over talenten die met gezonde passiviteit te maken hebben,

iets waar de 'straalvliegtuigen' van de groten”veel te snel voor vliegen,

om er niet aan voorbij te schieten,

om de vruchten van die heilige boom op te merken,

ze te kunnen oogsten.


En aan de andere kant: als gewone mens kan je misschien niet altijd je iconen bijbenen,

maar je kan de grote figuur van jou keuze altijd aanmoedigen.

Schaars zijn immers de grote figuren van wie het hart niet ontvankelijk is gebleven

voor een doorleefd, doorvoeld compliment, een gebaar van sympathie dat recht uit het hart komt.

Het tijdperk van elektronische mail en van sociale media biedt hier genereus kansen.


Terug naar de kwestieuze Antwerpenaar. Is het niet zeker zo,

dat hij zijn stad, een echte metropool, een havenstad met invloeden

vanuit alle uithoeken van de wereld, van de planeet, best waard is?

Laten wij hem met aandacht volgen in zijn persoonlijke en politieke groei.

En hem monitoren. Ook juist in die zin, dat hij aanmoediging verdient als hij goed bezig is,

maar dat wij hem ook ernstig genoeg mogen nemen om zijn gedachten en daden lik op stuk te geven, wanneer ons Schip van de samenleving

met kapitein en al door minder goede stuurmanskunst

slagzij dreigt te gaan maken.

In een democratie

waar vrije meningsuiting van kracht is,

draagt iedere burger

Verantwoordelijkheid

voor de goede gang van zaken,

voor het heil van de Gemeenschap


Wie helder van geest, en dus puur van hart en arm van geest,

zoals in de Bergrede van Jezus staat aangegeven3,

die zal het verschil kunnen zien.

Het belangrijke onderscheid tussen wanbeleid en

'goddelijke inzichten' en projecten die ons allen samen vooruithelpen.

En in dit regime van onze democratische natie kan hij of zij ten allen tijde

opstaan en zijn of haar stem laten horen.

Bijvoorbeeld met het schrijven en insturen van een lezersbrief aan een krant of tijdschrift.

Of door deelname aan politieke vergaderingen met persoonlijke inbreng.

Of door op beleefde manier, openhartig en defitg met de klanten of passanten op je dagelijkse pad in debat te gaan.



Bedenkt als je jaloersheid ervaart of een minderwaardigheidsgevoel voor "grote koppen" in de politiek of de kunst of het bedrijfsleven:


De mens is niet gemaakt om alleen te leven.

Ook niet zij die in onze perceptie vertoeven

ergens “lonely at the top”.



Dit gezegd zijnde, om de kerk in het midden te houden,

wil ik mijn persoonlijke visie nogmaals duidelijk geven

over de gebreken van betrokkene en bepaalde van 'zijn ministers',

zoals Liesbeth Homans die voor de armen zou moeten zorgen

en gewezen reporter Vanovertveldt,

die eerlijke financiën zou moeten waarmaken,

die de gewone mens kan centjes bijstoppen als hij in nood is,

en op die manier kansen geeft om weer een beetje content te zijn,

en die daarom de staatskas voldoende dient te laten vollopen.


De Wever en kompanen lijken bij hun beleid soms over te gaan

tot een soort pervert afstand nemen en afrekenen met hun

identiteit die zij droegen in een vorig leven. Ik ervaar

soms wreedheid naar wie niet dadelijk op "nuttige manier mee kan"


De moeders zonder man, hun kinderen en

de mannen zonder werk en status,

de hardwerkende mens die geen tijd heeft om

zich te informeren over politiek,

kritisch observator te zijn van de tijden.


Zo niet, beste vrienden!

Als je die route bewandelt,

zal je mij altijd op je weg vinden.

Geposteerd met een hele grote spiegel.

& Positief gemotiveerd in het Verzet

door het bewustzijn dat Zelfkennis

het begin is van alle Wijsheid.


“Geef ons leiders die met Wijsheid weten te reageren,

beste God”.

 

*****

Ja, laat mij nog eens in de huid kruipen

van Seneca

zoals tijdens de humaniora,

die integere man met de heldere stem

die graag geperverteerde keizers van het grote Rome

tot beterschap mocht oproepen.


Bart De Wever verdient momenteel niet de eretitel van Messiaanse Mens. 

Daartoe is zijn beleid te ver verwijderd gebleven

van "de voorkeursoptie voor de armen".

Dat is waar de christelijke Kerk onder leiding van paus Franciscus terecht op hamert.

En waarbij die kerkvader zelf het goede voorbeeld geeft waar hij kan.  

 



Stef Solfrian Hublou



Creative Commons Copyright

Mention Source Site and Author's Name when Quoting


Noten

1. Connie Palmen, Het drama van de afhankelijkheid, Essays, 2017.

2. Bergrede, Evangelie volgens Mattheus, 5.