about
Toon menu

Onwerkbaar werk is de regel, en dat ontregelt ons, maakt een mens balorig

zondag 23 juli 2017
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Vandaag kreunt het arbeidsbestel. Bijna Vierhonderd Duizend mensen in het statuut langdurig zieke. Een hoofdreden lijkt dat het nieuwe woord Werkbaar Werk veel en veel te laat is uitgevonden. Onwerkbaar werk is al een hele tijd de regel, op sluipende manier toenemend. Onwerkbaar werk moeten meemaken, dat maakt mensen haatdragend, wraaklustig en destructief. Vandaag komen creatieve analisten zoals historicus Rutger Bregman met voorstellen de kinderen meer te laten spelen. Dat is terecht, maar die kritiek moet uitgebreid naar volwassen. (460 woorden, we willen ons niet overwerken. En onderaan een vroege reactie van een voorname heer, een expert in de menselijke geest en in arbeid).


 

De westerse mens is in feite een kern masochist die zijn fijne menselijkheid beschadigt door zich over te geven aan zijn on-werkbaar werk. Hij lost de onbewuste frustratie en boosheid op door anderen én het Leven, de Grote Natuur te beschadigen.



De voornaamste Wet waaraan zijn - haar levenshouding & gedrag tijdens en na het werk dan ook beantwoordt, is: WRAAK!


Immers, die mens die zich meestal op subtiele manieren pijn doet, zijn fijnzinnige menselijkheid beschadigd, verstikt, zijn fijne zielskwaliteiten kapot maakt, gaat immers vinden dat hij dat kapot gemaakt worden mag verhalen op anderen en op Moeder Natuur. Door bijvoorbeeld in ‘suvve’ automobielen rond te rijden zonder nadenken, door à volonté vliegtuigreizen te maken...


Allebei activiteiten die enkel kunnen doorgaan indien met een saus dodelijke, uiterst giftige, verbrande petrol opgediend.


En hier houdt het wraakzuchtig misbruik niet op.


Ook een waaier aan geweld naar medemensen, is als in en land van blinden, algemeen aanvaard.

Van ondankbaarheid naar de kok, beledigingen naar de ober en de juf, seksueel misbruik in de competitieve sport, pesterijen allerhande, teveel aanrekenen in de garage...


Mensen nemen wraak voor hun verloren, gestolen, opgeofferde humaniteit & harmonie door zich over te geven aan Overconsumptie... Ijdelheid voert de boventoon in de klederdracht, voor wie het enigszins kan begaan...


En zelfs in de huiselijke kring gaat het onmenselijk, kwetsend gedrag vaak door.

Met ruzies, verkrachtingen in het gezin, of gewoon onmenselijk stom zwijgend naast elkaar bij de schermen zitten... Tot op een dag de vruchten van die Vervreemding plots gruwelijk openbarsten, zoals in coma zuipen, zelfdoding bij jongeren, en een hele waaier andere gevallen van agressie en wanhoop.


De “familiedrama’s”, waarbij mensen elkaar doodmaken, zijn niet anders dan het topje van een diepe, grote, onzichtbare, onbewust gehouden ijsberg.

Dit wangedrag put zijn negatieve energie vaak uit een geest van represaille, nadat elke mildheid in het hart is uitgebannen door het wrede, genadeloze arbeidsregime.


De meeste werkende mensen zijn verslaafd.

Dat mogen we zeggen.

Ook nadat we kennis mogen maken met “onbeschaafde” groepen mensen, niet door het industriële virus besmet...


Georganiseerde Arbeid is een van de ergste én een van de tot vandaag het minst zichtbaar gebleven Drugs en dito vorm van Verslaving.”


Tijd om ons leven te beteren...





Stefaan Hublou Solfrian V. scripsit

Aestas anno MMXVII


 

Post Scriptum

Een eerste Reactie die via persoonlijke boodschap binnen liep:

 

"aanmij

Zeer Geachte Heer Hublou

Heel hartelijk dank voor uw correcte toelichting van dit nieuw maatschappelijk fenomeen en mode – begrip : werkbaar werk  .

Zeer hoogstaande en duidelijke  analyse van het huidige Westers ( Vlaams ) werk – systeem .

Het “ werkbaar werk “  komt véél te laat voor meer dan 400 000  langdurig arbeidsongeschikten, mensen met leefloon , … .

Bijna 33  % van de 21 – 65  jarigen heeft in 2017 geen inkomen uit werk  ( leefloon , RVA , arbeidsongeschikt RIZIV … )

Er is dus inderdaad iets ernstig verkeerd met ons systeem van arbeid of “ on- werkbaar werk

Combinatie werk – gezin enz

Gevolg : Wij en vooral onze jeugd nemen inderdaad steeds meer en meer wraak ;

Wraak op Moeder Natuur, wraak op onze familie, wraak op  onze eigen gezondheid .

Sommigen noemen dit  masochisme en zelfdestructie, automutilatie, suïcide en suïcidaal gedrag, roekeloos autorijden,gokken ,  binge drinking enz …   .

Destructie en zelfdestructie

De Geschiedenis herhaalt zich keer op keer .

Wat zou toch de oorzaak kunnen zijn ?

Misschien is er een ( deel van ) het antwoord te vinden in de theorieën en ideeën van Erich Fromm ?

Bvb zijn boek : “ ANGST VOOR DE VRIJHEID  “ ?

Biografie

Erich Fromm werd in 1900 in Duitsland geboren in een orthodox-joods gezin, studeerde psychologie, sociaalpsychologie en filosofie. Emigreerde naar de VS in 1934, verhuisde in 1950 naar Mexico ten behoeve van de gezondheid van zijn vrouw, en in 1974 naar Zwitserland, waar hij stierf in 1980.

De angst voor vrijheid

Fromm analyseert het begrip vrijheid in zijn psychologische betekenis.

Alle mensen koesteren een diep verlangen naar vrijheid, maar paradoxaal genoeg zijn ze tegelijk ook bang voor die vrijheid.

De evolutie en de geschiedenis hebben ons tot vrije autonome individuen gemaakt, die eigen keuzen kunnen maken.

En sinds de Renaissance is ook ons bewustzijn veranderd.

De mens is psychologisch meer zichzelf geworden.

Fromm noemt dat proces 'individuatie', een term die hij aan Jung ontleende.

(In andere boeken gebruikt hij ook wel de term 'individualisatie')

Die individuatie laat zich aardig herkennen in het kind dat zich in zijn groei ontdoet van zijn primaire bindingen met zijn opvoeders, en uitgroeit tot een volwassene.

En ook als volwassene kan die individuatie doorgaan.

(Zie mijn artikel over Het spectrum van ons bewustzijn)

Die drang naar vrijheid ligt diep in ons verankerd.

Onze intuïtie zegt ons dat ons denken, voelen en willen in wezen vrij zijn,

dat wij alleen zelf onze gedachten en gevoelens naar believen kunnen vormen en sturen.

Maar dan komt Fromm met zijn historische analyse, die ons leert dat de praktijk weerbarstig is.

In de Middeleeuwen beperkten de begrenzingen in maatschappelijke klassen en de gilden bijvoorbeeld die vrijheid,

maar ze leverden wél ook veiligheid en steun.

De mensen hoorden ergens bij.

Na de Renaissance kwam de mens los van de feodale structuren en gildeverbanden.

Hij werd politiek en economisch meer zelfstandig en vrij.

Maar werd ook minder beschermd dan vroeger.

Hij werd op zichzelf teruggeworpen en moest zelf zijn weg zoeken in het opkomend kapitalisme, met weinig winnaars en veel verliezers.

Zijn vrijheid werkte beangstigend, want zelfs zijn levensonderhoud was minder zeker geworden.

Het gaf de gemiddelde mens een onzeker en machteloos gevoel.

We vinden dat o.a. weerspiegeld in de theologieën van Luther en Calvijn.

Daarin is de mens onzeker, zondig en angstig, en voor zijn heil afhankelijk van een buiten hem gelegen God.

Dat proces van individuatie maakte alleen een elite sterker.

De gemiddelde mens voelde zich door de nieuw gewonnen vrijheid verzwakt.

Zijn vrijheid had hem niets positiefs opgeleverd, zeker geen geluk.

Het leek wel of hij de vrijheid niet aankon.

In de 19e en 20e eeuw werd dat probleem alleen maar nijpender.

Hij werd in theorie steeds vrijer door economische en technologische ontwikkelingen.

Maar hij vervreemdde van zijn arbeid, voelde zich een te verwaarlozen radertje in het geheel, buitengesloten en nietswaardig, speelbal van een wereld waar hij niet meer scheen bij te horen.

Psychologisch gezien resulteerde zijn vrijheid in eenzaamheid, isolement en angst.

En angst doet rare dingen met een mens.

De mens wil zich koste wat kost ervan bevrijden.

Als er geen echte oplossing is, dan wil hij de angst verdringen met een pseudo-oplossing,

voor desnoods tijdelijk soelaas.

Hoe hij dat doet, hangt volgens Fromm af van zijn karakterstructuur.

Autoritairisme

Een veel voorkomende vlucht is in het zgn. 'autoritaire karakter'

Autoritair niet in de zin dat het individu voor zichzelf uit is op macht of anderen wil overheersen,

maar in de zin dat het individu met macht gepreoccupeerd is.

Het houdt van een sterk gezag, omdat dat van buitenaf de gevoelens van zekerheid levert die het individu ontbeert.

En het maakt niet uit of men die gevoelens krijgt door uitoefening ván of onderwerping áán gezag.

Als het gevoel van isolement maar verdrongen wordt.

Die onderwerping vindt plaats aan personen en/of instellingen, maar evenzeer aan fundamentalistische religies en ideologieën.

Als een van de meest schrijnende voorbeelden van deze 'sado-masochistische' tendens

noemt Fromm de opkomst van het nationaal-socialisme in Duitsland toen hij zijn eerste boek schreef.

Hij wilde begrijpen hoe het kan dat een heel volk zo gemakkelijk een vrijheid prijsgeeft die het eerder moeizaam had verworven.

Destructivisme

Een ander mechanisme als pseudo-oplossing is destructivisme.

Weinig mensen kiezen daarvoor omdat ze weten dat het geen echte oplossing biedt,

maar in extreme gevallen ziet de psyche soms geen andere uitweg dan de boel kort en klein slaan.

Conformisme

Maar het meest voorkomende mechanisme is wel het conformisme.

De conformistische mens durft niet alléén te staan, geen sterk afwijkende mening te hebben,

of iets anders te willen dan de mensen waar hij mee leeft.

Hij past zich liever aan bij de wereld om hem heen,

want dan word je geaccepteerd en sta je niet meer alleen.

Dat is niet best voor de samenleving, want juist door gewetensvolle daden en onafhankelijk en creatief denken van individuen wordt een cultuur op hoger plan gebracht.

Die tendens van de mens om zich over te geven aan de wil en opvattingen van anderen

zien we niet alleen in het maatschappelijk leven, maar ook in het persoonlijke leven.

Een liefdesrelatie kan zo ontaarden in een afhankelijkheidsrelatie,

ten koste van de geestelijke groei en vrijheid van de afhankelijke partner.

Liefde kan dan frustratie en zelfs wanhoop of haat worden.

Geen vicieuze cirkel

Het boek beschrijft een cirkelgang: bevrijding van primaire bindingen — verlies van zekerheid — nieuwe zekerheid in ruil voor nieuwe horigheid.

Fromm is overtuigd dat het geen vicieuze cirkel is en dat de mens vrij en toch niet eenzaam kan zijn, kritisch en toch niet vertwijfeld, onafhankelijk en toch integraal deel van de mensheid.

Door zelfverwerkelijking, ontplooiing van alles wat de mens in zich heeft.

Een voornaam ingrediënt ervan is spontaniteit,

naar zijn mening een van de moeilijkste problemen van de psychologie.

Als voorbeelden van mensen die spontaan zijn, wier denken, voelen en handelen uitdrukking van hun Zelf zijn,

noemt hij echte kunstenaars en enkele filosofen en wetenschappers.

En uiteraard ook personen die wel spontaniteit bezitten, maar niet het vermogen om zich uit te drukken.


Liefde is er de voornaamste component van.


Niet als een zich oplossen in een andere persoon, maar als een activiteit die leidt tot eenheid zonder verlies van individualiteit.


De Times rekent het boek De angst voor de vrijheid

mijns inziens terecht tot de honderd belangrijkste werken van de 20e eeuw".