about
Toon menu

Tabak als Medicijn voor de Ziel

vrijdag 26 mei 2017
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.
  • Misschien moeten wij toch opnieuw enigszins met de waarde van grote tradities gaan werken bij ons denken over het goede leven.

Het is supermooi weer. Honger is de beste saus, na de winter geniet de mens het meest van zonnige dagen. In augustus zijn velen de zon alweer beu. Ik ga na het werk in de keuken in de zon in de tuin zitten, terwijl de soep kookt. Ik steek een pijpje op. De tabak waarvan ik de pouch vandaag voorzichtig open druk, “Break seal gently” staat er op alle merken al zeker twintig jaar met geheimzinnige fijnzinnigheid, is  verfijnd. Een mélange gemaakt op een eiland in het midden van Denemarken, met Virginia tabak uit de Verenigde Staten van Amerika en andere soorten van het bruine blad. "Indian Summer" is de naam, een recept dat is verrijkt met tabak gekweekt door de zeer religieuze Amish. Dat is een groep Christenen in de VS die met paard en kar rijden in plaats van met de alomtegenwoordige, gif brakende automobielen. Eigenzinnige mensen die de landerijen beploegen met door paarden getrokken ploegen. Die weigeren tv in huis te halen. Die zich kleden in degelijke stoffen met sobere kleuren, zoals de mode twee of drie eeuwen geleden. De Amish zijn bekend bij het grote publiek door de film “Witness”, waarin een kleine jongen van hun gemeenschap een moord ziet begaan door een corrupte flik in de toiletten van een luchthaven. De killers volgen hem en zijn familie, een goede politieman met blond haar tracht hen met wanhopige devotie te beschermen, te redden. Het wordt heel spannend, maar er is een happy end. De pijp is voor mij iets dat een graad van heiligheid bezit, zoals voor de Lakota en andere Indianenstammen. Een verbinding tussen hemel en aarde, een spiritueel instrument dat innerlijke vrede toevoegt aan het dagelijks bestaan in tijden van ratrace, ambivalentie en twijfel aan alles. Mijn pijp is gesneden uit kwaliteits briar, dat is de wortelstok van de heidestruik, dit exemplaar komt van Frankrijk. De heidewortel is door moeder evolutie ontwikkeld als een houtsoort die nauwelijks door de periodieke heidebranden wordt vernietigd. Elke plant tracht het bestaan op  aarde en zijn gevaren te overleven, dat zit in de genen ingebakken. Het hout van deze Chacom XV is prachtig diep rood en oranje, de zon mag er graag in spelen, het hout glinstert dan als een edelsteen, je ziet de diepte erin, de meerlagigheid. Wortelhout is een notoir mooi materiaal, je ziet er donker uitdijende groeicirkeltjes in, die op vlammetjes lijken. Het hout is gegeerd als afwerking in de cockpit van de mooiste en meest luxueuze wagens, Jaguars en wellicht ook Ferrari en consorten. In goedkopere rijmodellen wordt het nagebootst in kunststof. Wie rookt er hier zeer bewust zijn pijp? Ik ben een man die mag zeggen dat hij wat meegemaakt heeft van wat het aardse én het spirituele bestaan te bieden heeft. Ik heb bomen gesnoeid, oude, kapotte exemplaren meedogenloos ontworteld en uitgegraven; ik heb zelfmoordenaars weer moed gegeven aan de hulplijn die deel uitmaakt van een wereldwijd netwerk van hulpverlening via de uitvinding van Meucci. De telefoon die onterecht toegeschreven wordt aan Graham Bell, die als ambtenaar bij het betreffende bureau met het patent ging lopen, en met alle inkomsten en glorie vandien. Ik heb een vrouw van de suïcidale neigingen gered, haar leven op de sporen gehouden, haar levenslust hersteld. Een andere vrouw heb ik gered van een saai en onopgemerkt bestaan als poetsvrouw, ze is nu priesteres in de Church of England. Ik heb geen geboortes meegemaakt, maar ik heb van drie verschillende mensen, tussen de vijftig en de vijfentachtig, de zorg opgenomen in hun sterfbed, ik heb hun handen vastgehouden terwijl ik met eigen ogen aan de polsslagader de allerlaatste hartslagen volgde. “De Brug” heette die eenheid in het regionale ziekenhuis. Ik heb herten beslopen en op verantwoorde, vakkundige & stijlvolle manier gejaagd, en op die manier de bomen en het bos, en ook de hertenpopulatie zelf een dienst bewezen. Ik heb een everzwijn, een rode vos en een steenmarter (een verkeersslachtoffer, die laatste) gevild, om hun mooie huid te bewaren en te gebruiken. Ik heb jongeren opgevoed, jongens en meisjes de nobele story van de Europese geschiedenis bijgebracht; de tieners die aan me waren toevertrouwd in de hoofdstad heb ik leren met smaak kijken naar kunst. Achttienjarigen van diverse niveaus heb ik voorbereid op het zelfstandige leven, met hen de essentiële vragen doorgenomen als bezinningsbegeleider. Hen vakkundig leren omgaan met een zakmesje; en met elkaars huid, tijdens een workshop massage. Maar wat ziet mijn oog op het pakje tabak in grote letters? “Roken is dodelijk. Stop nu: Roken kan uw ongeboren kind doden”. Er staat nog net geen driedubbel uitroepingsteken. Hoe ploertig kan een bepaalde door de goegemeente als “goede geest” toegejuichte bekeringsijver worden?


Stef Hublou Solfrian


Verspreiding toegestaan binnen de Creative Commons overeenkomst.