about
Toon menu

Bleke Vrouwen

maandag 13 maart 2017
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Kwaad heb ik mij nog eens gemaakt, zaterdag. Op de vrouwen in het Vrije Rijke Westen. En op de mannen achter hen. (2000 woorden) Gloeiende Verontwaardiging kwam als een genade over mij, een zeldzame ziedende zegen waar de begenadigde man zich helemaal op richt en meteen aan overgeeft. En dat is dan helemaal in de lijn die rector, rechtsgeleerde & christenleidsman Rik Torfs aangeeft in zijn column van dertien maart. Die tekst met als titel "Nazi's en fascisten" schreef de man waarschijnlijk zoals zijn gewoonte is op zondagmorgen, met mijn bericht aan hem in het achterhoofd. Rik schrijft profetisch & terecht:

“We moeten stoïcijnser leven en onze emoties opsparen voor grote momenten.”


En de wijze columnist gaat verder:

“Woede is juist het probleem. Ze wordt in onze tijd veel te hoog ingeschat (…) De kwade mens is de goede mens. In het publieke debat verdrong de woede, het zich voortdurend gekrenkt en gekwetst voelen, gaandeweg de ironie (...)”.


Ja. Wellicht is dat juist ook mijn persoonlijke invloed op de geest van de maatschappelijke debatten: sinds eind jaren tachtig schrijf ik mijn ingehouden kokende woede uit over het Hemeltergende Onrecht dat ik rondom mij bemerk. In mijn geval lijkt dat gerechtvaardigd. Ik mag graag die Heilige Woede laten opborrelen, nadat ik duizend dagen stoïcijns allerlei onnozele opinies, beperkte beledigingen en niet dodelijk onrecht op laconieke manier heb laten passeren. Tot ik de pen ter hand neem. Zoals over het grote onrecht van het feit dat Zelfdoding nog altijd achter het behang werd weggedrongen in deze gemeenschap bij de Noordzee. Terwijl het een Teken is dat een grote groep mensen, dodelijk Eenzaam, met ondragelijke Wanhoop zitten te kampen, in de stilte van hun bloed, achter de gordijnen van hun gekwelde bovenkamers. Opiniestukken in De Standaard. Nu, een en twintig jaar later, haalt deze kwaal elke dag elke krant. Iemand moet het doen. Iemand moet met de kracht van een nederige, openhartige, onbaatzuchtige, vlotte pen, de ogen openen.


De reden die mij dit keer deed beslissen nog eens de remmen los te gooien en mijn Vreselijke Engelenziel uit haar gekozen Wolfsklem te bevrijden voor één loeiend moment, was de onzin van de gewone Genderdiscussie. De Leuvense christelijke columniste en jeugdschrijfster Kolet Janssen had het deze keer zo helder en diep-onnozel onder woorden gebracht in een column op Kerknet, (wat ik overigens een zeer goede website vind), dat mijn Saterziel de kans zag nog eens wat Aardse Stoom af te laten. En in één beweging een vonk in het buskruitvat te doen slaan van de ontploffingsmotor die de Tijd stuwt in de richting van het Rijk Gods. U kunt dat nalezen op mijn facebookpagina en op Kerknet, als de redactie van eerlijke schaamte betreffende stukje niet voortijdig weghaalt.


“Meisjes kunnen toch geen baas zijn, oma!”


is de titel van het stukje van Kolet van Leuven dat mij toeliet eindelijk nog eens een vette adder bij de staart te grijpen. Een skorpioen die mijn universum, het Belgische ook meteen, al een leven lang teistert. Als inleidende toelichting schrijft de blonde schrijfster deze regeltjes:


“Als mijn kleinzoon al spelend een geweldig seksistisch idee uitdrukt, hap ik naar adem. Er zijn dan toch nog veel vrouwendagen nodig”.

Als Antwoord schrijf ik dan deze aan de eeuwigheid ontfutselde lijnen:


“Hoe lang gaan we deze oppervlakkig analyses nog horen? Een generatie? Meer? Is er dan zo weinig contact met diepere analyses over vrouwelijke identiteit zoals Piet Nijs en Buytendijk die heeft gemaakt bij ons, of zoals de mensen uit het Hart van Afrika die maken? Ik begin het moe te worden. Dit is een onwaarachtige benadering, onder het mom van "modern en maatschappijverbeterend gevecht". Het discours "Gender"= grotendeels onzin”.


En ik ga verder:

“Hoe vaak moet het betreffende artikel in Tertio nog overdrukken krijgen, waar uit onderzoek blijkt dat kinderen vanaf de laagste klasjes duidelijk verschillen? Dat kleinzoontje van Kolet J. ziet niet alleen een leider in een man omdat iemand hem dat ("misleidend" heet het dan in het heersende discours) zou "gezegd hebben". Hoe lang blijven lichte schrijfsters nog naast die diep ingewortelde menselijke realiteit kijken?


Overdenk dit maar eens: een citaat van de grote geest Albertine Tshibilondi:

(Uit "Wijsheid uit Afrika. 365 dagen", door Olivier en Danielle. Föllmi, Lannoo, 2005, bewerkt door Frans Boenders)


"Afrikaanse vrouwen zijn afspiegelingen noch slavinnen van hun man. Bij de uitdrukking van hun persoonlijkheid voelen ze allerminst de behoefte om hun man na te bootsen. Ze bouwen hun specifieke cultuur op met hun werk, hun eigen ingesteldheid, taalgebruik, gewoonten en bezigheden. Afrikaanse vrouwen hebben zich niet door de man of de uitstraling van de mannelijke cultuur laten koloniseren".


Wat veel feministen m/v en genderspecialisten (sic) doen is precies dat: zich laten koloniseren door de mannelijke cultuur.

Intriest is dat. Belachelijk. "Pathetic" zoals de Amerikanen dat benoemen. 

-Wel, dit 'denken' is reden voor gloeiende verontwaardiging... Want hier leggen we de vinger op een voze plek van onze beschaving en cultuur. Iemand moet eens een essay schrijven in de zin van "De ontaarde vrouwen" (in naklank van "De vermaledijde vaders" van Monika van Paemel).

Ja, dat zijn onze vrouwen. Ontaarde vrouwen. Ontaarde moeders. De kentering is – God zij gedankt! – ingezet. Sinds +/- een jaar zijn jonge moeders eindelijk terug overgegaan tot huidcontact-dragen van babies. Sinds een maand of zes heb ik nauwelijks nog een Maxy Cosi gezien. Elke dag zie ik babies gedragen op het lichaam in Leuven.

Why? Ook juist na een regen van diagnoses van de dokter:


"Sorry, moedertje, uw kind is geestelijk in problemen door EEN GEBREK AAN BINDING!"


Met andere woorden: de “mooie maar arme, door hun corrupte en nepotistische politieke leiders benadeelde, zonder een sociaal vangnet en zonder de zegeningen van onze heerlijke technologie door het leven gaande”

 

kern-Afrikaanse vrouwen

zoals zij in teksten bij ons worden afgeschilderd,

 

zijn veel beter bezig dan wij,

op een aantal vlakken. En wel juist in levensgebieden die met de ESSENTIE van het mens zijn te maken hebben, en met de essentie van opvoeding én dus van vrouw zijn.


Veel beter bezig dan de bleke vrouwen in het (nog altijd argeloos arrogante) Europa van nu. Neem dat van mij aan.”


Tot daar wat ik op de katholieke site en voor de vrienden heb in vuur geschreven.

Ik ben er zeker van dat ik met dit bericht, gepost op de betreffende website en, voorzien van een persoonlijke inleiding, ook gezonden aan het kruim van christelijk denkend Vlaanderen, een zeventigtal intellectuele partners die ik geregeld van mijn bedenkingen voorzie, een trendbreuk in gang zet.


Ik WEET wat de vrouw is. Mijn moeder en ik leefden in intens gezinsverband, in grote openheid, en zij was een formidabele, fabuleuze vrouw. Daarover heb ik hier al eerder geschreven, onder anderen op de dag van haar 84ste verjaardag, vanuit Londen, haar laatste nieuwe woonplaats. (http://community.dewereldmorgen.be/blog/stefaanhublou/2015/11/19/mary-poppins). Door omstandigheden ontving zij tot nog toe bar weinig maatschappelijke bekendheid noch (h)erkenning.


Als hoogbegaafde jongen was ik vanaf mijn twaalfde nog op een andere manier een bevoorrechte getuige: ik mocht de vergelijking maken met de Afrikaanse mensenvrouwen. Die kwamen in mijn leven als echtgenotes en zusters van bepaalde vrienden van mijn moeder. Moeder Maria Hublou was zelf een uitzonderlijk sterke en diepzinnige, edelmoedige en grootmoedige vrouw. Een van die witte Raven van wie de wortels van de persoonlijkheid en van de oprechte goedheid het mogelijk maken dat zij de beperkingen waaronder gewone stervelingen gebukt gaan wat betreft de culturele omstandigheden en de Tijdsgeest, ruimschoots weet te ontstijgen.

Zoals men dat wel eens terecht van Jezus van Palestina opmerkt: hij was zo vrij als mens, dat hij nauwelijks werd getekend door de beperkingen in denken en voelen van de cultuur die hem voortbracht, en van zijn Tijd.


Mijn moeder had niet gepland kinderen te krijgen. Non worden leek haar ook maar niets. Haar beroepen brachten haar van Brussel tot Helsinki, van Wiltshire tot Athinai, van Savoninna tot Oslo, van Zagreb tot Dubrovnik. Toen zij dan door Lot en God toch een kindje toegezonden kreeg, op een miljoen meter van haar geboortehuis, als bekroning van haar glansrijke reisgidsencarrière, dan heeft zij zich aan de zorg en de opvoeding van het wichtje als een echte Maria van Nazareth gewijd met de kracht van de pure moederziel. En met de vakkennis van de ervaren Gouvernante/Nanny.


Zij heeft mijn broer Patrick en mijzelf opgevoed met een bovenmenselijke liefde en toewijding, in de marge van de samenleving, zonder daar spel van te maken of aandacht voor te vragen. Zij sprak vlot vier talen, leerde er en passant nog een viertal bij, gewoon door de omgang met de kinderen die professioneel in diverse culturen aan haar hoede waren toevertrouwd. Zij kende de basis van Fins, Zweeds, modern Grieks... Zij voelde wat voor voedsel goed voor haar lichaam was. Zij was intelligent, maar had nooit hogere studies kunnen aanvatten, omdat de Tijd en de Cultuur vrouwen daartoe ongeschikt bevonden. Maria Ida Barbara had een diep en natuurlijk spiritueel aanvoelen, op vergelijkbare wijze zoals Stanley Anne, de moeder van Barack. Maria Ida Barbara Theresia heeft haar kinderen vijftien jaar lang opgevoed en laten studeren zonder salaris inkomen, op basis van een beperkte bankrekening met spaargeld uit betere tijden. En sporadische bijdragen van de vader die US- dollars stuurde uit zijn nieuwe thuisland. Door die schijnbaar absurde keuze, die niet te vermijden was door omstandigheden, kon zij een Aanwezige Moeder zijn. Een liefdevolle, didactisch geniale moeder. Die alle vragen van haar kinderen achttien jaar lang op interessante en eerlijke manier kon en durfde beantwoorden. Dat is intussen een ongekende, zeldzame Rijkdom en Natuurlijke Vrijheid gebleken in dit tijdsgewricht. De meeste moeders werden opgeslorpt door hun werk om den brode, en vele welstellende moeders waren niet de natuurlijke aanwezige moeder waar hun kindjes recht op hadden om andere troebele redenen. (Lees “Elias, of het gevecht met de nachtegalen” maar eens in dit licht). Ik kon niet anders dan dat allemaal door osmose en intuïtie, zonder woorden, aanvoelen en leren kennen en ontzag ontwikkelen voor de magistrale kracht van de Vrouw. Mijn eerste opiniestukken in de genoemde krant schreef ik uit heilige ontstemdheid na wat Marc Dutroux had aangericht. Zij droegen titels als “Vrouwelijke waarden als maatschappelijk medicijn”. Waarbij ik 'medicijn' in de betekenis van pharmacon bedoelde, maar ook in de betekenis die de Indianen aan het woord hechten, een spirituele betekenis. Een begrip met Toverkracht.


Wat de Vrouwelijke Mens in wezen is, natuurlijk zal ik het nooit op uitputtende manier weten of kunnen beschrijven. Maar dat zij enorm anders en grotesk meer is dan wat de westerse bleke vrouwen er van maken vandaag, dat staat voor mij als een dukdalf. Als een Vuurtoren boven de zee.


Het tijdperk van na-apen van de mannelijke spirit zal ooit eindigen. Het tijdperk van de emotionele, affectieve en intellectuele verwaarlozing van kleine kinderen zal aan kracht gaan inboeten. Na meer dan tien eeuwen de Westerse mens arm te houden in levensvoldoening en hem en haar op te zadelen met grote schuld- en onbehangen-gevoelens. Het is tijd dat wij de wijsheid van oorlogsveteraan Kurt Vonnegut gaan begrjipen en toepassen: 

"Wij zijn op aarde om gezellig te zwanzen.

Laat niemand je iets anders vertellen"

 

Of in andere termen:

"De mens is een warmbloedig, sociaal zoogdier".

Elk woord telt. Een warmbloedig sociaal zoogdier.

En dus geen Bourgeois.

En geen wezen dat leeft aan het infuus van zijn smartphone.

Of geen chauffeur van de automobiel.

Geen Poenschepper.


Het betreffende paradigma moet en zal gaan kantelen. Tenzij toch iets, een boze geest diep verborgen in de blanke man en vrouw alsnog grondig dwars gaat liggen. Maar dat zou mij verbazen. De Waarheid is doordringender dan de Dwaasheid. De Universele Liefde is sterker dan de zelfhaat van hebzuchtige menselijke schepsels. Ik zie hoopvolle evoluties. De hedendaagse face to face contacten tussen mensen van alle windstreken, tussen vrouwen & Moeders en denkers van de hele planeet, die nieuwe situatie kan toch niet anders dan op verlossende wijze inspireren en bevrijden...


Stefaan Hublou Solfrian






 

reageer

Er zijn nog geen reacties op deze blog.