about
Toon menu

Wat ik als gelovige vind van het eredoctoraat voor kanselier Angela Merkel

vrijdag 13 januari 2017
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.
  • Foto: Rob Stevens



Angela Merkel, Bondskanselier van de Bundesrepublik Deutschland kreeg op 12 januari een dubbel eredoctoraat van de UGent en de KU Leuven samen. Dat is voor de religieuze christen de enige goede keuze. Omdat onze angst voor immigranten er helemaal naast zit; zij zijn de enige bronnen van heil en leven die het oude en futloze Europa nog over blijven. (555 woorden)


Angela Merkel is al meer dan tien jaar kanselier van Duitsland en wordt doorgaans als de machtigste vrouw ter wereld beschouwd. Sinds twee jaar staat ze echter midden de storm: ze begroette de vluchtelingenstroom uit het Midden-Oosten met Wir schaffen dass! en deze generositeit wordt haar in populistische middens kwalijk genomen. Wij zien Angela Merkel echter als iemand die de verzwakking en verbrokkeling van Europa een halt kan toeroepen en die tegelijk staat voor een beschaafde en menselijke Europese traditie, legt rector Torfs uit. “Dat hoeft niet meteen te betekenen dat we elk detail van haar beleid onderschrijven.” “Het gaat om de gedachten en de geest.”


Zoals ik het vandaag aan mijn waarde vriend, prof. em. Jan V. tijdens het vieruurtje zegde: "Dit is een Goéd én een Verstandig Initiatief. En moedig". Mevrouw Merkel is geen goedkope keuze voor dit lintje. Zij is Grootmoedig en Edelmoedig, zij is Genereus (en dat is de kern van religiositeit volgens de grote geest Ayaan Hirsi Ali, die ik Goddank persoonlijk mocht spreken en mailen), en juist daarom staan allerlei kleine zielen tegen haar op. Zij verdiende een steuntje in de rug. Bravo Rik Torfs en Anne De Paepe.


Sommigen werpen bezwaren op, op het eerste zicht gaat het vaak om doordachte visies zoals deze: “Indien men de bedoeling heeft "de Europese waarden te beklemtonen en het vertrouwen in onze samenleving weer te laten groeien" zal dat niet gaan met het belonen van wereldvreemde initiatieven die tot de ondergang van Europa leiden. Tijd om ook aan politiek te doen op een duurzame manier: de volgende generaties Europeanen hebben ook nog recht op een Europees continent of op zijn minst op een eigen culturele ruimte, net als andere culturen dat hebben. “


Daarop antwoordt Stefaan :

“Is het niet het heel eigen pad van de christelijke gelovige, altijd het goede te doen? En is het goede dan niet juist dit: dat wat anderen bevordert en bevrijdt? Ook juist tegen "de wereld" in? De wereld van glamour, schone schijn, ijdelheid, oppervlakkig entertainment en multipele vormen van bezit en koude macht. Dat is een hele grote Bijbelse traditie. In de brief van Jakobus, een deel van het Evangelie, het Tweede Pact van God met de mens, lezen wij altijd met grote blijdschap:

"Zuiver en onbezoedeld religieus bestaan is dit: bezoek en bescherm de moeders die geen man hebben en de kinderen zonder ouders in hun miserie, en houdt u verder zuiver en ver van de Wereld". (Jac, 1, 27)

 

"Wij geloven met heel onze ziel, met heel ons hart, met heel onze geest dat de zelfsnoei die daarbij optreedt, die "versterving", die inspanning van delen wat wij hebben aan zekerheid, aan werkgelegenheid, aan comfort, aan geld... ons ten langen leste zelf volop ten goede komt!

Zo werkt het! Wie zijn / haar leven wil redden, bv. door te geloven in de God van de Economie, die zal het verliezen. Europa is al decennia anemisch. Contact met nieuwe culturen en hun dragers is het énige dat ons 'nieuw Bloed' kan geven.”

 

Stefaan Hublou Vojvoditz