about
Toon menu

Liefde? Dat moet je verdienen!

zondag 12 juli 2015
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.
  • © Ruth Van de steene

Sta me toe een studentendoop te nemen als een metafoor voor gebrek aan liefde. Hier ga ik. Ik geloof dat een studentendoop het beste en slechtste in mensen naar boven brengt. Een vriendin is gedoopt bij de rechten in Gent. Ze heeft heel wat vernederende en walgelijke dingen moeten doen om recht te hebben op het dragen van die zo gegeerde vieze witte jas. Maar ze is, fantastisch als ze is, daar met glans in geslaagd. Het jaar erna zat ze zelf in het doopcomité. Werd ze niet meer vernederd, maar mocht ze zelf vernederen, in de naam van het creëren van een toffe groepsdynamiek. Mijn lieve vriendin heeft als lid van dat comité geprobeerd om zo lief mogelijk te zijn voor de nieuwe lading. Echt waar. Wat was ik trots op haar. Ze was daarin uiteraard een grote uitzondering. Veel vaker gaat de redenering als volgt: “Ik heb afgezien? Dan zorg ik er voor dat jullie nog veel meer gaan afzien!”. Dat is enorm angstaanjagend.

En dan denk ik dat dat misschien met een gebrek aan (zelf)liefde te maken heeft. Ik kan me ook vergissen. Er is natuurlijk ook de mogelijkheid dat de meeste (rechten)studenten gemene sadistjes zijn.  


Maar laat ons toch even, voor de fun, de eerste mogelijkheid bekijken.

Volgens mij hebben we een acuut gebrek aan liefdevolle dromers en een énorm overschot aan dromendoders, met of zonder wapenvergunning. Zij die denken: “Ik heb geen mooi leven en een mooier leven is niet mogelijk, niet voor mij én dus ook niet voor een ander.” Mensen kunnen zo ongelooflijk wreed reageren op de dromers van deze wereld, degenen die peace and love zingen. Ze kunnen niet tegen dromers die zeggen dat het wel anders kan. Die knallen ze liever neer.

Genoeg voorbeelden. Jezus, wiens boodschap liefde was voor jezelf en je naaste, werd gefolterd en vermoord. Bob “If you get down and quarell everyday, you're saying prayers to the devil, I say” Marley is beschoten. John Lennon (they say he was a dreamer) is vermoord. Ik kan nog een tijdje doorgaan. Wat ze gemeen hebben? Ze hebben het allemaal over liefde gehad en ze zijn er allemaal voor gehaat geweest. Voor het zeggen, voor het tonen dat het mogelijk is om voor liefde te kiezen.

Want liefde, en zeker onvoorwaardelijke liefde, wat moeten we daarmee? Weten die liefdesprofeten dan niet hoe verschrikkelijk ik ben en hoe erg iedereen is en hoe we dat met z’n allen niet verdienen? Dus neerknallen! Dan worden we er tenminste niet meer mee geconfronteerd en moeten we niet te veel nadenken over de mogelijkheid van een mooi leven.

Of misschien kan het toch? Je gaat het niet geloven, maar we zijn hier maar eventjes. Echt waar. Dus ik stel liefde voor. Want we snakken ernaar. We proberen onvoorwaardelijke liefde te geven aan onze kinderen. We proberen.

En als we daarbij nu eens onszelf niet vergeten? Zodat we niet meer zo boos worden van al die liefdesboodschappen, maar er juist de kracht uit halen om beter te doen. Om meer kusjes te geven en te stoppen met al die zelfdestructieve opoffering.

Laat ons liefde, en niet lijden zien als een mooie validatie van ons leven.

En als mensen je dan zeggen - en dat zullen ze zeker - dat je een naïeve dromer bent en niet in de echte wereld leeft, zeg dan: “Dank je voor het compliment”.