about
Toon menu

Clinton or Trump? That's NOT the question

maandag 7 november 2016
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.
  • Clinton en Trump

Op dinsdag 8 november kiezen de Amerikanen welke psychopaat hun land de volgende vier jaar naar de afgrond mag leiden: de keizerin van de corruptie of de koning van de wansmaak.  Zoals het een ware democratie betaamt heeft het volk de keuze tussen twee kandidaten: aan de ene kant de kandidaat van de grootbankiers en de politieke elite van Washington DC, aan de andere kant de kandidaat van wapenfreaks, religieuze fanatici en white supremacists.  Voorwaar, de ideale representanten van het Amerikaanse volk.

Ook andere kandidaten  – Jill Stein en Gary Johnson – spelen hun rol in het toneelstuk dat ‘democratie’ heet.  Ze worden bijvoorbeeld gebruikt voor propagandadoeleinden. Zo worden ze afgeschilderd als het ultieme bewijs dat de Amerikaanse democratie werkt, dat iedereen – van grootgrondbezitter tot vuilnisman – het kan maken in The Land Of The Free. Of ze functioneren als zondebok als de eigen kandidaat nipt verliest. Vraag het maar aan Ralph Nader, die in 2000 de toorn van de Democratische Partij over zich kreeg omdat hij stemmen zou hebben afgesnoept van hun kandidaat – de immer charismatische Al Gore (bijgenaamd Al Bore). Daarnaast zorgen Third Party-kandidaten voor het nodige entertainment. Berucht is de uitschuiver die Gary Johnson (Libertarian) maakte tijdens een interview over Syrië, toen hij niet wist wie of wat Aleppo nu eigenlijk is. Ook dat soort politieke kolder heeft een functie. Het leidt immers de aandacht af van de stommiteiten van de twee zogenaamd ‘serieuze’ kandidaten.

Derde kandidaten worden dus gedoogd, maar buiten hun kleine politieke sekte van gelijkgezinden worden ze zelden serieus genomen. En dus draait de ‘democratische’ machtsstrijd tussen twee figuren en anderhalve partij: Hillary Clinton namens de Democraten, en Donald Trump namens de Republikeinen – althans die Republikeinen die postjes boven principes stellen (en dat zijn er best veel).

Zij is een decennialange Washington-insider, de vrouw van een ex-president en de gedoodverfde favoriet. Ze is beredeneerd, ervaren, intelligent en pragmatisch, maar jammer genoeg nogal aan de saaie kant: de vleesgeworden ernst. Hij is de zogenaamde outsider,  een vastgoedmagnaat uit New York, notoir vrouwengek, media-darling en politieke clown. Kortom: de Amerikaanse Berlusconi. Zij bouwde haar campagne op weinig meer dan naamsbekendheid en een berg geld van stinkend rijke vrienden. Hij bouwde een campagne op basis van racisme, intimidatie, foute humor, en een corrupt vastgoedimperium.

Op het eerste zicht lijken beide kandidaten weinig met elkaar gemeen te hebben buiten een diepe, wederzijdse afkeer. Die afkeer gaat zover dat Donald Trump zijn kiezers belooft om zijn tegenstrever in de cel te gooien, terwijl Clinton haar achterban het angstbeeld voor ogen houdt van een diabolische samenzwering tussen Trump, WikiLeaks en Amerika’s eeuwige aartsvijand: Rusland.

De grootsheid van de Amerikaanse democratie  schuilt echter in haar vermogen om achter die polarisatie een eenheid te bewaren die de continuïteit van de Amerikaanse politiek verzekert: de heerschappij van de rijken. Want achter de grootspraak, de rellen, het spektakel en de als bokswedstrijden vermomde debatprogramma’s schuilt een onweerlegbaar feit: zowel Trump als Clinton zijn de kandidaten van de elite. Beide kandidaten hebben een incoherent economisch plan dat in het beste geval de zaken behoudt zoals ze zijn en in het ergste geval naar een recessie leidt. Beide kandidaten riskeren vanuit een misplaatst Amerikaans chauvinisme oorlogen te ontketenen met andere grootmachten. Beide kandidaten buiten de angst voor de andere kandidaat uit om president te worden. En beide kandidaten verdedigen in de eerste plaats economische belangen, in plaats van ideeën.

En dus is de ‘democratische’ keuze waarvoor de Amerikaanse kiezers worden gesteld beperkt tot een vreselijk dilemma: Aan welke idioot verlenen we het vertrouwen om ons door de Derde Wereldoorlog te loodsen? Een vriendje van de maffia (Trump) of een vriendje van Wall Street (Clinton)? Een narcist (Trump) die ‘onvoorspelbaarheid’ als fundament van zijn buitenlandpolitiek propageert, louter en alleen om zijn volkomen onwetendheid  te maskeren. Of een havik (Clinton) die met haar pleidooi voor een no-fly zone boven Syrië een oorlog met Rusland riskeert. Een seksistische demagoog (Trump) die hengelt naar de stemmen van KKK-leden, neonazi’s en andere racisten. Of een hypocriet (Clinton) die hengelt naar de stemmen van vrouwen en zwarten, hoewel zij en haar echtgenoot hervormingen verdedigden die zwarten naar de gevangenis stuurden en alleenstaande moeders in de armoede deed storten.

Een handpop van de grootbanken (Clinton) of een marionet van het Kremlin (Trump)? Imperialisme met een menselijk gezicht (Clinton) of fascisme met een clownsneus (Trump)? Dat is de keuze waarvoor de doorsnee-Amerikaan staat.

Laat u dus niet wijsmaken dat de campagne ongemeen spannend is. De uitslag staat in de sterren geschreven. Net zoals onder Reagan, Bush, Clinton en Obama zijn het gewone mensen die naar de slachtbank worden geleid: van L.A. tot Baghdad. De enige keuze die de Amerikaanse kiezer rest is wie de volgende Butcher in Chief gaat worden.