about
Toon menu

Loeren

donderdag 24 augustus 2017
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.


Met gevoel van rechtvaardigheid wordt het bekeken, geobserveerd terwijl het nog leeft.  Sluipt om de buit heen, voelt hoezeer deze hem toebehoort, in verbeelding reeds gegeten. 

Het stelt zich voor, Ik ben je gelijke. Ik ben jij. Jij bent ik. En dan de sprong. Voorbode van het eten, het spel van het verscheuren is alreeds aan de tanden doorgegeven. 

Zo wordt al het bewegende door de muil verricht woede uit Gods hand. Valt er aan te ontkomen dan is alles onbeslist. Het is de oudste schrik. De verachting van de mens iets kleins. Voor de insect , de vlo , de vlieg. Hun bloed komt niet over ons, wij kijken nooit in hun brekende ogen. 

Het loeren, de sprong, het inslaan, het verscheuren, alles vormt  één geheel. De kracht waarmee het zal gebeuren, is een feit. Onwrikbaar in zichzelf opgesloten, nooit iets anders. Een nog grotere schrik verspreid. 

De glans van de hardheid drukt zich uit in afstanden. Nog weidser. Het is de zon. Hemelpaleizen. Elke poort, elke deur streng bewaakt, waar het ook is, het kan iedereen grijpen. De rij waarin het staat, verrezen in het moderne leven, hard en glad als Cadmus soldaten, tanden van de macht.

Wat binnenkomt is verloren, niets kan erin groeien. Moderne gevangenissen. Huizen, het lege keelgat, de muil. Het einddoel is altijd slikken en zuigen, het laat hen koud, en zorgt ervoor dat de luchten zijn maaltijd niet verpesten. 

Wat over blijft is met bloedschande beladen, de samen geperste som die tegen ons getuigen. stinkt en schreit. Onder de oeroude zegel privaat glanst de hardheid van de tanden.