about
Toon menu

Michelle Ginée

Niet-geregistreerde auteur

Waarom mag Maryam Maryam niet zijn?

woensdag 6 december 2017
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

In 2004 kreeg ik de kans om voor de stad Antwerpen te gaan werken. Dat was fantastisch. Ik deed niet alleen een leuke toffe job, ik leerde in die 10 jaar dat ik bij opsinjoren werkte ook de heerlijkste collega's kennen. Onder hen ook Maryam.  

Maryam is een jonge vrouw,ook gehuwd met een knappe man en inmiddels mama van 3 kindertjes. Het was met Maryam dat mijn stiekeme verliefdheid op Chuck Bass (jawel, uit gossip girl) zich ontpopte.

Maryam en ik hebben naast dezelfde smaak qua venten ook wel wat andere dingen gemeen: hetzelfde gevoel voor humor bijvoorbeeld of ons gedeelde liefde voor de mensen.

Want net als mij is Maryam een mensenmens. Iemand die graag een praatje maakt en mensen op hun gemak stelt. Een prima gastvrouw op talloze evenementen van de dienst waar we samen werkten. Met haar ontwapenende glimlach en haar pittig Antwerps waren de opsinjoorders al content vanaf ze aan het onthaal van hun jaarlijkse receptie in het stadhuis door Maryam ontvangen werden.

Tot ze dit jaar plots te horen kreeg dat ze niet meer gewenst werd als ontvangstdame op de receptie van straatvrijwilligers. Een jaarlijkse receptie waar de bevoegde schepen de straatvrijwilligers bedankt voor hun belangeloze inzet : het proper houden van de stad.

Voortaan mogen moslima's met hoofddoek niet meer het onthaal doen van evenementen van de stad Antwerpen. Dus ook Maryam niet, Maryam die in zeven jaar tijd door net wel in hoofddoek in gesprek te gaan met de over het algemeen niet moslim-opsinjoorders al meer voor de multiculturele samenleving gedaan heeft dan eender welk politicus. Maryam die door opsinjoorders en haar collega's op handen gedragen wordt, die Antwerpser is dan sommige bevoegde schepenen. En die door iedereen die haar kent niet gezien wordt als "moslima, allochtone of Marokkaanse" maar gewoon als Maryam.  

We hoeven het als westerse vrouwen niet te begrijpen dat vrouwen vrijwillig een hoofddoek dragen. Wij hoeven dat zelf ook nooit te doen. Maar we mogen het wel aanvaarden dat andere vrouwen het wel doen. Het dragen van een hoofddoek is voor vrouwen als Maryam wel een deel van hun identiteit. Het afnemen van haar identiteit ontneemt haar ook de kans om zich verder te bekwamen in waar ze heel sterk in is: Niet enkel onthaal, maar ook het praten met burgers, het verzoenen van twee culturen.

Het feit dat zij en vele Antwerpse collega's voortaan geen onthaal meer mogen doen op Antwerpse evenementen drijft een wig tussen de twee culturen en schept het gevoel dat moslims geen Antwerpenaren zouden zijn.

Want zo is het echt. Al vier generaties maken moslims deel uit van onze samenleving. Hier geboren en getogen. Ze zijn al heel hun leven Belg, Antwerpenaar en zolang het bestaat: fan van de slimste mens. Ze supporteren als de Rode duivels een match winnen en vloeken als ze weer eens kansen laten liggen. Maar sommige moslima's dragen ook een hoofddoek. Dat was tot al die tijd geen probleem. En nu plots wel. Nu plots moeten moslima's uit het Antwerpse beeld worden geduwd. In een stad waar meer dan 100 nationaliteiten of rootslanden samenwonen.

Dat kwetst. En niet alleen Maryam, maar ook haar collega's, ex-collega's, haar familie, vrienden, buren en ik ben er haast zeker van mochten ze het weten: ook de actieve bewoners van opsinjoren.

En dat maakt me erg bezorgd. Is dit werkelijk de samenleving waar we (terug) naartoe willen?