about
Toon menu

een verdwenen landschap

vrijdag 27 juli 2018
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Ik was student, lid van een communistische partij (CPN) en colporteerde huis-aan-huis met het dagblad De Waarheid in de arbeiderswijken van een kleine studentenstad. De man die de deur opende, schatte ik veertig, vijfenveertig.

Zoals altijd lichtte ik mijn aanbod toe en benadrukte met veel omhaal het belang van het dagelijks lezen van een krant die de Waarheid sprak. Maar de man ging snel over naar zijn eigen verhaal.  Hij vertelde dat hij enkele jaren geleden bij de sluiting van de mijn was ontslagen en sindsdien geen werk meer had. Ik herinner me niet meer welke mijn en wanneer exact.

Hij vertrouwde me toe dat hij de mijnen miste. Dat na de sluiting de gebouwen waren gesloopt en de terrils afgegraven. En toen kwam het: dat hij nog altijd regelmatig naar de mijn ging. In mijn herinnering maandelijks, of misschien zelfs om de twee weken, maar goed, laat dat een voorbeeld van de uitvergroting van de herinnering zijn.

Langzaam drong het tot me door dat die mens daar in het kale, desolate landschap stond te staan waar niets te zien viel. Ik zie hem nu voor mij: vervreemd in een verdwenen landschap, tussen hopen omgewoelde aarde en sporen van de rupsbanden van de bulldozers en zware vrachtwagens en nog geen spoor van begroeiing. Onder de blote hemel staat hij op zijn eigen ondergrond, met enkel het verleden in gedachten. Totaal onteigend.

Ik vergat hem te vragen of hij een krant wilde kopen.