about
Toon menu

Verwijderbare vrienden

woensdag 14 september 2016
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Fuck it. Het is de nieuwe vorm van rebellie geworden, heb ik vandaag geleerd. Ja, want wij zijn de “alles” generatie, zie je. Wij hebben “alles gekregen”. “Alles” van onze “ouders”. En nu zijn we de generatie die door diezelfde “ouders” als inactief en ongeïnteresseerd is bestempeld. Je weet wel, diezelfden die ons altijd vertelden waarin we geïnteresseerd moesten zijn, waarin we zo goed moesten presteren en dat we ons moesten haasten. Prestatiedruk, of je bestond niet want ze waren aan het werk, of aan’t neuken, of zuipen, of wat dan ook wat “ouders” aan het doen zijn, behalve hun kinderen een knuffel geven.

OH FUCK IT. Het je m’en foutisme. Het is een neveneffectje van cannabis, de vlucht, het echte gevaar. Natuurlijk is wiet verslavend, you idiot. Chocotoff is verslavend, en daar ben je bijlange zo chill niet van als van goeie weed. En ja, t’is waar, het kan me ook helemaal geen zak meer schelen. Ik doe niet meer mee. Biepjes en hersendodende massatrends en zelfmoordterroristen die wekenlang door de eigen én vijandige media worden verheerlijkt. Ons volledige bataljon militairen als kanonnenvoer in straat geparadeerd, klaar om ieder moment in diepe, diepe depressie te zakken. “AUB, spreek ons aan!” Yup, die zijn klaar om ten oorlog te trekken. Ja dat krijg je met repressief beleid. Politiek: ze doen al decennia echt “alles”, om de trein gesplitst te krijgen in Brussel. Belangrijk. Echt, fuck it.

Maar onze generatie komt niet op straat om te protesteren. Ze gooien geen eieren naar ordediensten. Ze schreeuwen wel, van achter een klavier. Ze liken én disliken. Maar vooral, ze doen gewoon niet meer mee. Niet meer mee met de druk. Niet meer mee met de verwachtingen. Niet meer mee met wat mama wil en wat papa wil maar gewoon rust en wat IK WIL. Muziek. Verwijderbare vrienden. Veiligheid, maar het mag niet overslaan in isolement…

OKE FUCK IT dan schrijf ik maar stomme blogberichten op een stomme blog. Oké emotie? Nu blij? Toch geen kat die het leest. Katten kunnen niet lezen.