about
Toon menu

Twee soldaten in het station van Antwerpen

vrijdag 22 september 2017
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Af en toe sta je als pendelaar in het station van Antwerpen, als je ’s ochtends arriveert, heel even stil bij het dagelijkse reilen en zeilen in één van de mooiste stations ter wereld. Gisteren was zo’n moment voor mij. Het duurde maar een paar seconden, en daar waren geen Zwanenmeer-balletdanseressen uit Shanghai voor nodig. Enkel een vrouw die kalm op een piano speelde in de inkomhal, terwijl een paar militairen “de wacht hielden”, zoals gebruikelijk. Gestreste pendelaars (waaronder mezelf) en andere reizigers vormen een groot contrast met de rust die die (meestal jonge) militairen uitstralen. Ze weten ongetwijfeld dat ze er ook maar vooral voor de decoratie bijlopen, om een subjectief “gevoel van veiligheid” aan burgers te bezorgen. Ze zijn militair genoeg om te weten dat als terroristen echt iets gesofisticeerds van plan zijn, ze allicht reddeloos te laat komen. En we beseffen ondertussen ook met zijn allen dat jihadi-terroristen zich niet echt gelegen laten aan de schoonheid van een station, of enig ander kunstwerk, om het op te proberen blazen, liefst met zoveel mogelijk slachtoffers.

En dus houden die soldaten zich maar wat onledig met gekeuvel, stoer ogen, af en toe een selfie met een dreumes, afgeleid worden door de deinende derrières van deernes die passeren, … Af en toe moeten zelfs soldaten naar het toilet, en dan zorgt hun kompaan allicht volgens de regels van de militaire kunst voor rugdekking.

Voor hen staat de tijd stil.  Pianissimo.

Je zou er bijna jaloers op worden.