about
Toon menu

Vrouw zijn: het mag!

vrijdag 8 maart 2019
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Het ligt zo mooi besloten in het woord zelf, maar niemand durft haar lezen. Ook zijzelf niet. Drie letters: de v u en w. Wijd gespreid, ontvankelijk, vragend, open en centraal gesteund door de volle ‘o’ van ronde oogst. Een vijf letterwoord, getal van het element aarde, haar voedingsbodem en bron. Zich richtend naar de hemel, de mannelijke energie als haar complement.

Ze heeft eeuwenlang verborgen en stil overleefd, onderdanig en hulpvaardig, verzorgend en vaak lijdend; wachtend op de juiste mannelijke kracht om te kunnen openbloeien. Dat vertrouwen is immers het enige wat ze nodig heeft. Het is haar eeuwenlang niet echt gegund. Sommigen is het gelukt een plekje op te eisen bij de overwinnaars; zij zijn opgenomen in hun geschiedenis, staan terecht trots tussen hun mannelijke collegae kunstenaars, politici, wetenschappers, schrijvers en zoveel meer, als iconen van vrouwelijk succes.

Maar eerlijk? Het zijn vrouwelijke lichamen, soms zelfs overladen met wulpse schoonheid en pracht, maar hoeveel ‘vrouw’ zat er in die rol? Verkeerdelijk dacht die vrouw dat ze geëmancipeerd was. Echte emancipatie betekent niet je mannetje staan en vechten voor gelijkheid in een maatschappij die door mannen geïnstitutionaliseerd is. Ach, laat de heren ‘hun ding’ maar doen, zij zijn de jagers en mogen zich op de borst kloppen. Vrouwen houden er trouwens heimelijk wel van om die mannelijke oerkracht, competitie en dat haantjesgedrag te bewonderen. De vrouw moet zich niet vrij ‘vechten’. Zij hoeft zich niet te meten aan mannen. Emancipatie is er wanneer ze zich in volle vrijheid en keuze het recht toe-eigent om haar talenten te kunnen ontwikkelen.

Echte emancipatie betekent dat ze zelf beslist hoe ze haar leven invult. Dat ze dus ook terug mag kiezen voor een voltijds moederschap, ook al heeft ze zoveel potentieel om het ver te brengen in een hoogtechnologische maatschappij. Dat het haar niet kwalijk genomen wordt als ze beslist om ‘alleen maar’ voor haar kinderen te zorgen; dat haar niet meer verweten wordt in dat geval ‘niets te hebben bereikt’.