about
Toon menu

Het loopt mis met Lamme Goedzak…

donderdag 24 september 2015
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

... Want de aantrekkingskracht van ons landje is groot. Het is begrijpelijk dat mensen in de moed der wanhoop naar onze oorden trekken: wij hebben het hier goed, de Bourgondiërs uit de lage landen! En wij zijn het ondertussen wel gewend onze grenzen te openen voor anderen, behoeftig of niet. Niet dat dàt ons al enig voordeel heeft opgeleverd, maar wij Belgen zijn nu eenmaal een open en vrolijk volk, wij leven dag per dag, ruim genietend van wat we hebben. Wij bezitten ‘au-fond’ een goede inborst en ja, wij zijn in wezen nog steeds de gulle goedzakken zoals de Vlaamse Primitieven ons afbeeldden. Wij zijn ook een hardwerkend volk, leggen de lat hoog en willen veel verdienen. Het klinkt allemaal niet erg intellectueel, maar misschien zijn wij in wezen inderdaad slechts gelukzalige boeren gebleven die zich hooguit van het land naar het bureau hebben verplaatst, nog immer reikhalzend naar de pint en het goed diner na een zware werkdag?

... Want wij leven nog steeds in hetzelfde vlakke land, lappen structuurplannen aan onze laars, helpen liever de armen en de sociaal mindervaliden, verzorgen met religieuze graagte mensen in nood, houden nog evenveel van onze tradities, onze wieler-en voetbalhelden en eeuwenoude gewoonten. Hoe ver onze horizon vandaag ook reikt, de Belg is nog steeds een gezapig, gezellig en gelukkig mens: als je diep in je eigen ziel kijkt dan weet ook jij dat!

... Want ondertussen is ook het monster Europa om ons heen gegroeid en zijn we er een organisch deel van geworden, het gebeurde ongemerkt, met diezelfde ‘gemakzalige’ instelling: we doen het goed genoeg, we zijn handig, we trekken ons plan en zoals steeds blijven we liefst ‘neutraal’ als er conflicten ontstaan. Het siert ons dat we onze eigenheid zo blijven behouden.

Maar de laatste generaties zijn kinderen die geen weet meer hebben van ons rijke verleden en zelfs niet de minste oorlogsprikkel in hun herinnering dragen. Zij zijn zeer verwend en beïnvloedbaar. Hun cultureel erfgoed krijgt geen kans zich met hen te ontwikkelen zoals weleer. Ze vervreemden en behouden slechts het gezapige in hun houding. Zonder de juiste voeding van huis uit vormen zij een gemakkelijke prooi voor het opportunisme van de enkelingen die hen met valse beloften in een nieuwe slavernij of ontucht lokken.

... Want zoals in elk verhaal zijn er ook hier rijke, (ex)dikke bedriegers die de nodige alertheid vereisen. Maar waarom zijn we in godsnaam zo veranderd? Waarom zijn we plots onze normen gaan verleggen en een streng, somber en gedisciplineerd volk geworden? Waarom toch trekt de Belg, en vooral de Vlaming, plots in zo’n stuiptrekking en verkiest hij een leider die hun angst aanwakkert en hen in een controlestaat perst waar alle vrije en levenslustige openheid zo streng wordt beteugeld? Tja, waar zijn Tijl Uilenspiegel, Pietje Bel of Jan Breydel? Zijn zij in ongenade gevallen, gevlucht en gezwikt onder zoveel bange praat van een opportunistisch leiderschap?

... Want zie, de vluchtelingenstroom was reeds lang voorspeld, al konden we toen nog niet uittekenen wat hem zou in gang zetten. Verbaasd hoeven we dus niet te zijn. Voorbereid zijn we echter evenmin. De grenzen angstvallig sluiten voor onschuldige hulpbehoevenden die geen enkel zeggenschap hebben over hun lot is een misdaad. Het op applaus ontvangen van een stroom vluchtelingen verraadt dan weer een enorme ongepastheid, want dit is evenmin een vrolijke stroom die we blij binnenlaten. Het is intriest wat hier gebeurt. Als we oprecht zijn vinden we dit allemaal allesbehalve: deze mensen hadden in hun thuisland niks tekort, ze horen niet te vluchten en verdienen het om ‘thuis’ gelukkig te zijn! Het opvangen van deze mensen mag dan een evidente menselijke daad zijn, het lost niets op. Het is slechts genadeloos gevolgen incasseren van een probleem dat verder blijft wat het is.

 ... Want ondertussen verspreid de ontevredenheid zich globaal. We halen het paard van de IS binnen, we kunnen er alleen rode kaken van krijgen en schuldig pleiten. Het is onze eigen fout: wie blind en doof is en slechts begaan is met zijn eigen ‘zak-en-gemak’ kiest bewust voor zichzelf dus en niet voor de medeburger. Dat die terecht ontevreden is en zijn stem zo genegeerd wordt tot hij het op een bepaald moment met geweld uitschreeuwt moeten we er nu maar bijnemen. We hebben het lang genoeg uitgerekt en het in Europa bijna drie volledige generaties meer dan Bourgondisch goed gehad. Jammer, dit had gemakkelijk kunnen blijven duren als niet zovelen zich hadden laten hypnotiseren door materiële luxe. Suf en lam van te veel werd iedereen meegesleurd in een beleid dat slechts enkelen ten goede komt. Het was kwaad opzet: de brave boer, hij ploegde voort en genoot van zijn rijke alledaagsheid. Het siert hem niet meer, maar ik kan het hem niet kwalijk nemen: hij kleeft al te lang in de Vlaamse klei. Ik hoop dat de landheren in dit trieste hedendaagse verhaal er ditmaal niet zomaar mee wegkomen en dat er in Europa niet meer blind tekeer gegaan wordt door de rovers, maar dat de woeste ontevredenen hun prooi zorgvuldiger uitkiezen..

 ... Want laten we tenminste in deze ene boerenwaarheid blijven vertrouwen: je oogst wat je zaait. Die enkele rijke bedrieglijke Bourgondiërs van dit vlakke land mogen nu graag het gelag betalen, niet wij!