about
Toon menu

De wereld is om zeep, en zo ook het anarchisme.

vrijdag 22 februari 2019
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

(leestijd: 10 minuten)

Ik had me voorgenomen het een tijdje rustiger aan te doen, te genieten van mijn oude dag en de mooie voorjaarsdagen in een steeds warmer wordende wereld, maar nood breekt wet. Dat is zo. Altijd al geweest. Ook bij anarchisten. Inzonderheid bij anarchisten zou ik zelfs zeggen. Aanleiding daartoe is het uitblijven van een antwoord op mijn vraag aan de organisator van de Alternatieve Boekenbeurs[1] om mij een standje te gunnen op hun evenement dat binnenkort plaatsvind te Gent.

Want de beurs is een beurs voor kritische en tegendraadse publicaties die je moeilijk tot helemaal niet in de commerciële boekhandel vindt en het toeval wil dat ik juist een boekje[2] geschreven heb dat ik graag ‘aan de wereld wil tonen’ zoals dat heet en een plaatsje op de Alternatieve Boekenbeurs leek mij om meerdere redenen ook wel een ideaal startpunt.
1) Ik ben namelijk een kleine zelfstandige die zich bezighoud met het schrijven van kritische en tegendraadse literatuur die geen kat leest en waar geen haan om kraait maar die tegelijk diep menselijke gevoelens en wederwaardigheden naar boven weet te brengen en derhalve wel als alternatief kan worden beschouwd.
2) Bovendien is mijn boekje verschenen bij een kleine uitgeverij die zich voornamelijk richt op beginnende auteurs en middels alternatieve fondswerving (lees: crowdfunding) de o zo belangrijke eerste stap in het schrijverschap waarmaakt. Namelijk de publicatie van het debuut.
3) Mijn boekje is ook, gelet op het feit dat het geen standaard klaag- of anarchistisch kookboek is geworden, maar een echte roman, naar mijn bescheiden mening zowat het meest kritische, tegendraadse en zelfs revolutionaire werk dat sinds kort verschenen is, want:
4) Inhoudelijk is mijn boekje niet minder dan een onverbloemde handleiding geworden over ‘hoe word ik een anarchist’ in 15 hoofdstukken, waardoor ik, los van het feit dat het een aantal autobiografische elementen bevat, geloof dat het zelfs noodzakelijk is dat ik deelneem aan de Alternatieve Boekenbeurs. Tot daar mijn zelfsluitende argumentatie.

De cover van mijn boek, verschenen bij Beefcake Publishing. (copyright auteur)


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Dat het niet zal mogen staat echter in de sterren geschreven. Het is het verhaal van mijn leven: ik vraag het onmogelijke van onmogelijke mensen. Dat begint al van bij het begin. Ik stuur een elektronische brief naar een onpersoonlijk adres waarvan gezegd wordt dat de ontvanger zich bezighoudt met de organisatie van het evenement en ik krijg, na een paar dagen braaf en geduldig wachten zonder enig antwoord, het idee om een herhalingsbrief te schrijven en het dit keer te versturen naar het algemeen mailadres van de organisator. En inderdaad krijg ik dan eindelijk antwoord: of ik even wil meedelen waarover het verhaal en het boekje dan wel gaat zodanig dat ze dan kunnen oordelen of het boekje wel past binnen hun … ja binnen hun wat eigenlijk? Zo vraag ik mij stilletjes af, want ik wil geen slapende honden wakker maken. Ik ken hun.

De Alternatieve Boekenbeurs is een jaarlijks terugkerend fenomeen waarop een bont allegaartje van bijeengeharkte organisaties, uitgeverijen en alternatieve commerçanten, samen met hun afnemers en dwepers (want die zitten overal), gezellig en al knabbelend op veganistisch correct samengestelde prak uit de voedselbedeling, samentroepen in een veel te luidruchtige zaal onder het alziend oog van twee of drie – ik wil ervan af zijn – grote turbinemotoren die ooit in een vorige eeuw nog gediend hebben ter opwekking van elektriciteit of zoiets van dien aard.

Een zaal met relicten dus, uit lang vervlogen tijden toen de arbeiders nog zwaar gebukt gingen onder den fysieken en psychischen lasten van de kapitalistische uitbuiting, die nu als monumentale sculpturen hooghartig staan neer te kijken op het schorriemorrie van alternativo’s dat zich denkt klaar te kunnen maken voor de Grote Oversteek! Welaan, mocht wapenbroeder Kropotkin nog leven, hij haalde meteen zijn bommenarsenaal te boven. Ik ken hem. Maar al bij al een gerechtvaardigde vraag, zo besluit ik weloverwogen. Waarna ik een antwoord terugstuur met een link naar de website van de uitgever, waarop het voor de buitenwereld gekende verhaaltje wordt opgehangen over mijn boekje; dat het een verhaal is over de duivensport maar dan gezien vanuit het standpunt van de duif, dat het zo gezien misschien wel een coming-of-age-verhaal is van een jonge duif en dat het een grappig en herkenbaar verhaal is over opgroeien in een kroostrijk gezin en dat het enfin, alles wat een potentiële lezer hoort te weten over het boekje. En tevens stuur ik in bijlage een transcriptie van een interview die een lokale journalist van een al even lokaal maandblad van de lokale Middenstand (want ik ben een kleine zelfstandige) hier recent bij mij thuis had afgenomen, maar dat wegens de beperkte capaciteiten en dringender zaken bij het lokale Middenstandsblad na twee maanden braaf en geduldig wachten nog steeds niet gepubliceerd was geraakt. In elk geval werd daarin wat dieper ingegaan over de thema’s die in het boekje voorkomen.

En wanneer ik dan na een week van braaf en geduldig wachten nog steeds geen antwoord krijg, stuur ik beleefd een herinneringsmail, want je weet maar nooit met die anarchisten. Ik ken hun. Voor hetzelfde geld beginnen ze je huis te vandaliseren met graffiti of bekogelen ze het met hun cocktails van Molotov. Nu goed, na enige dagen – het verhaal van mijn leven – komt de respons er nog steeds niet door en weet ik begot niet wat verder gedaan behalve dan een tekstje neer te pennen en mijn zuurverdiende rust eraan te geven. En ook goed denk ik algauw, het zijn per slot van rekening ook maar alternatievelingen en ze zijn druk bezig met dat ene (lees: enige) ding te organiseren wat ze in een gans jaar tijd kunnen klaarspelen, namelijk die gezellige alternatieve boekenbeurs waar dat bont allegaartje van bijeengeharkte organisaties, uitgeverijen en alternatieve commerçanten samen met hun afnemers en dwepers (want die zitten overal), gezellig en al knabbelend op veganistisch correct samengestelde prak uit de voedselbedeling, samentroepen in een veel te luidruchtige zaal onder het alziend oog van…

Of hoe dit verhaal in werkelijkheid gaat over een schrijver die zich beklaagd dat hij wordt buitengesloten van iets waarvan hij eigenlijk toch geen deel van wil uitmaken, en hoe hij – het verhaal van zijn leven -  daar toch maar weer veel te veel woorden aan verspeelt en tegelijkertijd de lezer bezighoud in gedurige afwachting van de Grote Oversteek enzoverder, enzovoort. Het verhaal van zijn leven dus, waaraan hij zo hard werkt met studie en reflectie, schrijven en herschrijven, en dat maar geen einde kent.

Het is een beetje zoals Oefeningen in het nergens bij horen. Dat heb ik van Jeroen Brouwers' essay (1995) over Jean Améry. Nog zo een vreemde eend uit een vreemde tijd. Overlever ook van de martel- en slachtkampen van de nazi’s, die geen genoegen nam met het algemeen pardon dat was verleent aan postnazi-Duitsland of de manier waarop de denazificatie toen werd uitgevoerd, namelijk snel, snel vergeten, want de toekomst is daar! Een man dus met een geweten als van prikkeldraad en tevens een ‘categorische neezegger’.

Maar het ging over dat ander schrijvertje dat een tafeltje en een stoeltje vroeg aan de organisator van de Alternatieve Boekenbeurs, om er zijn boekje te kunnen tonen aan de wereld, om het mogelijks te kunnen verkopen aan de mensen die erop leven, mochten ze geïnteresseerd zijn en mochten ze er genoeg geld voor hebben, maar daar geen antwoord op kreeg of niet snel genoeg, want de tijd dringt en hoe langer het duurt hoe groter de kans dat het antwoord negatief is natuurlijk. Het verhaal van zijn leven. Datgene waaraan hij zo hard werkt met studie en reflectie, met schrijven en herschrijven, want er moet een antwoord gevonden worden. Een antwoord op een vraag waartegen eigenlijk geen bezwaar kan zijn, alsof iedereen zo zijn geloofsbrieven heeft moet afgeven alvorens deel te kunnen nemen aan de Alternatieve Boekenbeurs, laat staan het leven?

Dus pen ik hier gekrenkt neer wat ik daar allemaal van denk en hoe ik mij daarbij voel – het verhaal van mijn leven - een nieuwe teleurstelling, waaraan ik hard werk met studie en reflectie, schrijven en herschrijven, dat de wereld om zeep is bijvoorbeeld, maar dat had ik al eens gezegd, ergens, ooit, enzoverder enzovoort, en dan bereikt mij vandaag het verhaal dat de organisator van de Alternatieve Boekenbeurs in allerijl op zoek moet naar een nieuwe locatie want dat de relatie met de zaalverstrekker getroebleerd is geraakt wegens te grote meningsverschillen ‘in ideeën en praktijk’.

Tja, dat moet je er dan ook maar bijnemen in dat milieu zeker, zo denk ik, want het zijn gelijk een bende commeerwijven zoals ze dat in het Gents zeggen. Ik ken hun. Mensen die over alles en iedereen zitten te vitten en waar de kleinste details algauw leiden tot de grootste discussies en ruzies, want het is een krachtmeting. Altijd al geweest. Een krachtmeting in hardleersheid en wie de grootste heeft en het gaat gepaard met scheldpartijen en cocktailparty’s à la Molotov - zie ik moet niet eens de details kennen om te weten waarover het gaat - en misschien, als ik hen een locatie aanbied zullen ze me, als in een daad Wederkerige hulp, wel een plaatsje bieden en mocht uzelf voorstellen hebben voor een andere locatie, dan mag je die altijd sturen naar info@alternatieveboekenbeurs.be , maar wees gewaarschuwd: heb geduld!

 

De boekenbeurs moet in allerijl op zoek naar een andere locatie.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

[1] https://alternatieveboekenbeurs.be/

[2] https://www.beefcakepublishing.be/product/roekoe/