about
Toon menu

Krullende tenen

dinsdag 5 februari 2019
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.
  • Zweeds meisje bedenkt complottheorie tegen Vlaamse Minister.

“Zolang het bedrog maar eentonig en rustig verliep, zo leek het wel, lieten we ons allemaal bedriegen, werkten we er onbewust of misschien uit lafheid aan mee, want mensen zijn allemaal lafaards en geven van nature de voorkeur aan willekeurig welke vorm van misleiding, omdat die een aangename buitenkant heeft.”

Faulkner W., Terwijl ik al heenging, 1985 (vert.) (oorspr. titel As I Lay Dying (1930 / 1957), Bezige Bij, Amsterdam

 

Tenenkrullend, dat is het minste wat je kan zeggen van de reactie van de Vlaamse minister van Omgeving, Natuur en Landbouw op de klimaatbetogers van de afgelopen weken. Ik heb het bijvoorbeeld over het idee om vliegtuigtickets te taxeren. Op zich misschien geen slecht idee, maar zoals veel van die ideeën: te weinig en te laat. Want wat met die andere grote vervuilers, Joke? De petrochemie in de Antwerpse haven bijvoorbeeld of de metallurgie in de Gentse haven? Ik zeg maar iets. En dan nog zouden die taxen slechts kaderen in een eerlijker en rechtvaardigere belasting om een heus alternatief te kunnen uitbouwen. Om de tekorten van elders aan te vullen of eerder de reeds rijkelijk gevulde zakken nog rijker te laten vullen, dan wel een echt milieuvriendelijke (lees: emissiearme) woon/werkorganisatie op poten te zetten.

Je zou van de weeromstuit wensen dat iemand haar uit haar lijden verlost zoals je een dier uit zijn lijden verlost. Uit barmhartigheid. Die genadige vorm van christen naastenliefde. Ik ben er zeker van dat ze het begrijpt en dat ze hen die het zullen uitvoeren er ook dankbaar om zal zijn. Misschien niet in het hier en nu, maar dan toch in dat andere leven waar ze ook zo halsstarrig lijkt aan vast te willen houden. 

Maar ik vrees dat dat geen soelaas zal brengen. Bovendien zijn er wel meerdere van die excellenties die uit hun lijden verlost mogen worden of zouden mogen vertrekken als je het mij vraagt en mocht je het mij vragen, dan ken ik er eigenlijk niet één die wel zou mogen blijven. Maar het gaat hier niet over mijn opinie, er is immers iets aan de hele klimaatargumentatie wat niet duidelijk genoeg naar voren komt. En dat is het volgende:

Geloven we echt dat diegenen die het probleem veroorzaken en of in stand houden het probleem ook zullen oplossen?

Daar ben ik dan – toegegeven – eerder een doemdenker in. En er zijn nog meerdere obstakels. Geloven dat verkiezingen iets veranderen op nationaal vlak is één ding. Op internationaal vlak is dat weer een ander verhaal. Denk aan de massale betogingen tegen het economisch beleid in Griekenland enkele jaren geleden, de intentie van de regering Tsipras en de blowback die internationale organisaties (EU + ECB) realiseerden om dat land terug naar hun economische hand te zetten. En zo zijn er nog voorbeelden te geven van protesten die stuk voor stuk zijn stukgelopen. Iets wat misschien ook wel over de hele brexit-affaire gezegd kan worden. Want het klad reikt tot ver in de hoogste regionen van de macht.
Ik zou zelfs zeggen: de macht, dat is het klad.

Daar is bijvoorbeeld de reactie van de Grote Roerganger, de Burgemeester van Wa?, op de visa-fraude van zijn partijleden tekenend voor. En ik maak hier voor alle duidelijkheid even geen onderscheid tussen hij die de fraude effectief pleegde en hij die daar de politieke verantwoordelijkheid voor draagt. Of droeg, want dat is handig. En absolutie is er voor hen die het zich kunnen permitteren. Himmler wist daar ook alles van. En de weg naar de verkiezingen is nog lang. Zeer lang.

Maar ik wil geen doemdenker zijn. Ik ben er zeker van dat het klimaatissue met veel enthousiasme tot op de dag van de verkiezingen actueel zal blijven. En daarmee ook de hamvraag.

En uiteraard is bovenstaand citaat uit Faulkners roman uit haar context getrokken, maar het neemt niet weg dat het actueel kan zijn of dat het kan aanzetten tot wat diepere gedachten dan de loutere stelling(en): ‘los het op’, laten we eens rond de tafel gaan zitten of laten we er over stemmen binnen een paar maanden.

Want de werkelijke vraag is – en daar beginnen de tenen te krullen - of de bestaande machtsinstellingen nog bestaansredenen hebben en of ze zonder geweld baan zullen ruimen?