about
Toon menu

School

zaterdag 1 september 2018
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Zo, zo. De eerste schooldag nadert weer met rasse schreden en dat zal je geweten hebben.

Dat besef ik ook wanneer ik met zoonlief sta aan te schuiven bij de boekenverkoop voor het nieuwe schooljaar. Heerlijk vers geurend dubbelzijdig bedrukt papier. Samengeperste kennis zomaar voor het rapen. Mits betaling van drie-en-negentig Euro alsjeblief. Betaling met bancontact is uiteraard mogelijk.

Wanneer er nog vijf wachtenden voor ons zijn bedenk ik dat die schoolboeken toch een echte business moet zijn. Heel wat doorslaggevender in elk geval dan de schone letteren die ik ambieer. Plus dat ik misschien beter schoolboekenauteur was geworden in plaats van die futiele pogingen in het schrijverschap. Reken maar eens uit. Drie-en-negentig euro maal hoeveel kinderen voor het eerst in het middelbaar aan het nieuwe schooljaar beginnen? Dit gaat ongetwijfeld over honderdduizenden Euro’s. Wat geeft dat niet aan auteursrechten?? Tussen haakjes dit alles mede mogelijk gemaakt dankzij een niet nader genoemde uitgeverij.

“Moet ik dat allemaal kennen, pappie?”, zo vraagt hij nog wanneer het pakketje, per richting netjes voorgesorteerd, ons bezorgd wordt. “Alles op zijn tijd, zoon, “ antwoord ik in een poging hem enigszins gerust te stellen. “Alles op zijn tijd.” Bij de stapel, heb ik gezien, zit tevens een actuele atlas. Dat is goed denk ik. Zo blijf ik voor die drie-en-negentig Euro tenminste op de hoogte van de nieuwste ontwikkelingen op het wereldvlak en kan ik misschien eindelijk eens werk maken van mijn voornemen om te bekijken wat nog rest van het voormalige Joegoslavië. Want echt wijzer ben ik er sinds de jaren negentig zeker niet op geworden. Zoonlief is mij echter voor en ritst het boekdeel uit mijn handen, waarna hij twee tellen later niet zonder trots verkondigt: “Ik weet Londen liggen, pappie! Hier,” zegt hij wijsgerig: “op bladzijde zestig.”
Dat diploma wordt een fluitje van een cent.

Al zal het in de praktijk niet zo eenvoudig zijn.
Zo gaf hij vorig jaar reeds menig maal te kennen geen zin te hebben in school. En met geen zin, bedoel ik écht geen zin. Hij onderbouwde deze emotie met de eenvoudige vraagstelling over het nut ervan. En ondanks het feit dat ik op die vraag nog steeds geen valabel antwoordt heb kunnen verzinnen raakte hij toch maar ingeschreven en bevonden we ons in de rij bij de boekenverkoop. Want de school, dat is toch een goed gestructureerde kinderopvang. Een tijdverdrijf voor de kinderen, opdat de ouders zouden kunnen gaan werken en geld verdienen… om voor hun kinderen te kunnen zorgen. Wat mij betreft kan je niet zeggen dat dit geen sluitende redenering is.

Maar wat ik dan zo allemaal zou neerschrijven in die schoolboeken van mij, mocht ik mij daarop focussen, dat is een ander paar mouwen. Alvast niet iets wat ze in die andere boeken reeds hebben staan, zo maak ik mij sterk. Want napraten, daar is niemand al wijzer van geworden. Misschien wel een stukje over de onzin van de school. Ik ken alvast één iemand die daar blij om zal zijn.