about
Toon menu

Etienne

maandag 4 juni 2018
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Op gezette tijden maak ik al eens gebruik van het openbaar vervoer. Het brengt mij tot de opstapplaats ter hoogte van het Heirnispleintje. Daar is een winkel genaamd Etienne.

Etienne is een winkel in postzegels en toebehoren. Het heeft een met leien beklede gevel bestaande uit twee vitrines en een dieper gelegen ingang. Een gesloten deur verhindert mij echter steeds om binnen te gaan. Dat ligt meer aan de frequentie en de tijdstippen waarop ik van het openbaar vervoer gebruik maak dan aan Etienne. Daar ben ik mij ten zeerste van bewust. Maar er is meer. De winkel is over te nemen. Of staat te koop. Of beiden beiden samen. Zo verkondigen toch de aanplakborden. En Etienne blijft een ondernemer. Niettegenstaande zijn achtenzeventig jaren. Hoe weet ik dat allemaal? Dat staat in grote letters onder de affiche ‘te koop’: ‘Reden: ouderdom, ik ben achtenzeventig jaar, uitroepteken.’ En om diezelfde reden is de winkel slechts op gezette tijden open. Het gelukkig samenvallen van de tijdstippen waarop ik de bus kom te nemen en het open zijn van de winkel is nog niet voorgevallen. En dat is jammer. Want Etienne verkoopt postzegels. Maar naast postzegels ook postkaarten, sigarenbanden, geldstukken, telefoonkaarten, inzetboeken, vergrootglazen en pincetten. Kortom alles wat je verwacht bij een verzamelhobby. En vast nog zo veel meer.

Volledige reeksen, halve reeksen en unieke exemplaren. Met of zonder speciale afstempelingen. En staande voor de winkel overvalt me telkens weer een intense tristesse. Want wat verzamelt een mens zoal in zijn leven? De vraag heeft nog een extra dimensie, want los van het filosofische aspect ken ik Etienne toch ook al zeker veertig jaar. Toen ik als min tienjarige mijn eerste verzameling samenstelde of toch een poging daartoe ondernam, en toen verzamelen, zo beeld ik mij nu toch in, op zich nog als een hobby kon doorgaan. Toen kwam ik al eens in de winkel. Ik herinner me niet er ooit iets gekocht te hebben. Misschien wel die oude vooroorlogse Belgische munt uit zwaar metaal en met een gat in het midden, maar zeker ben ik daar niet van. Ik was slechts een kijklustige. Ik vergaapte me aan de kleurrijke papieren kleinoden die Etienne, want zo heet ook de persoon, met veel zorg netjes tentoonspreidde. Bovendien verging het met mijn verzamelhobby als met alles in het leven, het glipte tussen de vingers. De tristesse die me vandaag overvalt komt ook voort uit dat besef. Zoals de aankondigingen nog wel een poging doen een koper te zoeken, maar de helaasheid inmiddels voor de deur staat. Tweeëntachtig percent korting op de catalogusprijs ten spijt. En nog een fikse korting voor het uitroepteken. Want ook dit laatste weet Etienne weldadig te gebruiken. Dat heeft met zijn generatie te maken vermoed ik. Ik ken trouwens nog zo een winkel in het Gentse die met kwistig rondgestrooide uitroeptekens priemend het laatste nieuwe vinylbehang slijt. Dit al dertig, wat zeg ik, vijftig jaar lang.

Maar het ging over Etienne. Hij verkoopt zijn postzegels ook per kilo. Ideaal voor het uitzoeken van stempels, data, tandingen, enz. Want er is veel te verzamelen. En soms, als je een paar exemplaren van een volledige verzameling koopt, krijg je er gewoon de rest gratis bij. Wat uiteraard op hetzelfde neerkomt als tweeëntachtig percent korting maar dan anders gezegd en gedaan. En waarom niet? Het is als met de vergrootglazen, die zijn zowel goed voor de miniatuurprentjes als voor de slechter werkende ogen.

Bent u geïnteresseerd in postkaarten van België uit de jaren 1988-1997, met speciale afstempelingen? Wel, er zijn drieënveertig (!) albums beschikbaar. Alles is te koop. Per boek of alles ineens. Uw bod, uitroepteken, vraagteken. Het is bijna een wanhoopskreet.

Wanneer ik nu door de vitrines gluur zie ik boeken, banden en zakken vol postzegels. Ik beeld me in dat ze ten langen leste op een container zullen komen te liggen, klaar voor vernietiging. Want wie ontfermt zich nog over dergelijk parafernalia? Maar het zijn niet de dingen die me weemoedig maken. Het zijn niet de boeken, noch de postzegels, noch Etienne eigenlijk. Het is de verloren tijd van het verzamelen die verloren gaat. Het wezenloze. Zo staat Etienne tussen reisbureau en restaurant geprangd. Klinkende namen en geurige gerechten nemen het over. Andere tijden andere zeden. Ongetwijfeld. Was dat mijn bus?