about
Toon menu

Face the music - Van slagerij tot Wetstraat

maandag 15 april 2019
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.
  • ©Europinion

Spin-du-jour

De heer Jeambon herhaalde deze morgen nog maar eens kandidaat-premier te willen zijn. Dat staat hem vrij, maar draagt geen betekenis. Wij verkiezen geen ministers, we stemmen op partijen en/of personen. Het zou de heer Jeambon in het bijzonder -en de Nieuw Vlaams Geallieerden in het algemeen- sieren het publiek debat niet al te zeer te verontreingen met dit soort voorhoofs gelul.

We begrijpen de commerciële logica die de kranten en radiozenders in de richting van politici dwingt, dat pleit de journalisten echter niet vrij zich te verliezen in onbeleefde onderbrekingen. Het voordeel van een journalist, in theorie dan toch, is dat-ie de waarheid aan zijn kant heeft. Die te belichten zou moeten volstaan om alle leugens naar het rijk der fabelen te verwijzen.

Lijden we aan collectieve amnesie? Zijn we vergeten dat het de Vlaams Geallieerden waren die de stekker uit de federale regering trokken en zo het land weer in lopende zaken dwong? Is dat dan de Kracht van Verandering? Hebben ze, zoals Jeambon claimt, hiermee bewezen “goede en fatsoenlijke bestuurders”[i] te zijn? Door hun verantwoordelijkheid te ontlopen?

Jeambon dwaalt wanneer hij meent dat desertie gewaardeerd wordt langs beide kanten van de taalgrens.

Toen de Geallieerden bij de vorige verkiezingen een eclatante overwinning boekten lag de weg helemaal open.[ii] Het was Bart de Wever zelf, aangesteld tot informateur, die er op stond iemand anders de vuurlinie in te sturen. Zo hield de partij nog een troef achter de hand mocht er stront aan de knikker komen te kleven en kon ze tegelijk oppositie voeren binnen de eigen regering. Het werd meteen duidelijk waar de werkelijke macht lag: Binnenlandse Zaken, Economie, Defensie en het mediagenieke Asiel en Migratie kwamen allemaal onder voogdij van de Geallieerden.

Hoezeer we ook voorbij willen gaan aan de bekende scare tactics of the third kind, Jeambon dwingt ons er toch even bij stil te staan wanneer hij stelt dat de andere partijen nóg meer belastingen willen invoeren. Ha bon? Wie zag zijn voorstel voor een extra auto/wegen/milieubelasting getorpedeerd vorige week? Wat betekent “een Waals groenrood Volksfront” anders dan: opgepast, de grens is onbewaakt!

Ongetaxeerde bullshit maakt integraal deel uit van het politieke strijdtoneel, de heer Jeambon legt het er enkel nogal dik op met zijn flandrien-beeldspraak een dag na Parijs-Roubaix. Het is zijn job. Wie echter steken laat vallen zijn de politieke verslaggevers die weigeren ballonnetjes te doorprikken met spijkerharde feiten of onpartijdige cijfers. Dat is het echte deficit in onze parlementaire monarchie.


[i]Citaat op De Standaard uit het Radio 1 interview van 15/04/2019, pvm via http://www.standaard.be/cnt/dmf20190415_04330732

[ii] Met 33 zetels in de Kamer en 12 in de Senaat waren zij de afgetekende overwinnaars van de vorige federale verkiezingen in 2014.