about
Toon menu

Een 30-urenwerkweek, meer "handen" = minder stress ook op de werkvloer = 7 miljard "profijt" netto AD 2031?

donderdag 16 februari 2017
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Samengevat is de te onderzoeken stelling, ruwweg geschat op basis van een aantal gegevens die ik aantrof: is het (vanuit puur financiële overwegingen) de moeite als samenleving te kiezen voor het aanwerven van uiteindelijk minstens 600 000 werknemers extra met een (in jaar 11) 13-tal miljard euro (+indexering) te betalen door de bedrijven en door een afgeremde loonstijging van de beter verdienenden? Ja, als dat ons allen een miljard of 10 zou besparen die nodig zijn om die ruim 600 000 te begeleiden en "in leven te houden" en misschien wel evenveel door het welzijn en de performantie van de andere in het beste geval een miljoen of 5,4 actieven (inclusief de zelfstandigen, misschien meer in het privé-leven dan puur professioneel, want de meesten van hen hebben ouders, kinderen en levenspartners)  - maar tegelijk ook die van de schoolgaande jeugd en de vergrijzende "hulpnodighebbers" - aanzienlijk te verbeteren.

Een grootschalig probleem dat ik nog even wil beklemtonen. Stel dat miljoenen 1 dag per week kunnen thuisblijven daardoor, of gaan werken van uiteindelijk 5 x 8 tot 14.30 of 15.00 u. of van 5 x 11 tot 17.30 of 18 u. Dit betekent dat ook daardoor - naast rekeningrijden en andere maatregelen de komende jaren - een oververzadiging van wegen en openbaar vervoer in ochtend- en avondspits veel minder gaat voorkomen. Alleen dat al zou honderden miljoenen kunnen besparen jaarlijks door niet-verloren werkuren, minder vervuiling en andere overlast, minder stress, een lager verbruik, meer banen omdat bedrijven zich nu niet gaan vestigen in fileregio nr. 1 of ze (deels) daardoor verlaten, minder personeel en voertuigen nodig op piekmomenten, ...  Daarnaast kan 1,5 u per dag meer tijd ook het verschil zijn tussen dan toch veel vaker de fiets of de bus en een stuk te voet i.p.v. de wagen voor die 5 of 10 km.

Het positieve saldo: 20 - 13 miljard = 7 miljard en dus het maximale bedrag dat ik tegenkwam in het debat over de tax shift.

------------------------------------------

"Het kost de regering meer dan 6 miljard euro om 45.000 jobs te creëren. Het begrotingstekort verdubbelt. Zo kan iedereen jobs creëren", zegt hij.

http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/binnenland/1.2511302

Ik wil het artikel in o.a. Goed Gevoel in de verf zetten, ter versterking van mijn pleidooi voor grootschalige arbeidsduurvermindering (zie minstens 2 andere bijdrages). Hetgeen zichzelf wel eens zou kunnen terugbetalen.

Want ik stel voor: 600 000 à 650 000 banen creëren over 10 indexeringsjaren door misschien wel voor 90 % van de werknemers een voltijdse uiteindelijk 30 uren te maken.

Wat dit zou kosten, is te voorspellen. Uiteindelijk misschien niet meer dan 12 à 13 miljard netto en na terugverdieneffecten door o.a. of vooral hogere consumptie door de ex-werklozen en ook veel van de (gezondere) anderen nog minder. Het dubbele voor het 13-voudige. Wat het zou opbrengen door het uitschakelen van allerlei massale kosten, het zou wel eens meer kunnen zijn. En als tijd geld is, dan is niet moeten gaan werken ook veel waard, om allerlei redenen: kinderen, mantelzorg, studeren, vrijwilligerswerk, sporten, minder files ook door meer tijd voor fiets en openbaar vervoer, meer slapen, gezonder (koken en) voedsel tot zich nemen en een betere fysieke verwerking ervan, ...

Dit laatste voorbeeld: http://www.knack.be/nieuws/gezondheid/veel-verantwoordelijkheid-op-het-werk-verhoogt-kans-op-obesitas/article-normal-622347.html

"Historisch gezien wordt een hoge verantwoordelijkheid op het werk als positief gezien. Veel beslissingen moeten nemen kan er echter voor zorgen dat de werknemer meer stress krijgt en meer gaat eten, maar ook dat er veranderingen gebeuren in de manier waarop het lichaam met de verwerking van voedsel omgaat, waardoor een cumulatie van vetopslag in het lichaam plaatsvindt.

Ook de interactie met bepaalde karaktereigenschappen van een individu kan dit alles nog versterken, zeggen de onderzoekers. Zo zal iemand die veel beslissingen moet nemen meer stress ondervinden als die weinig vastberaden is dan iemand die van nature erg vastberaden is.

'Er zijn dus veel meer interactieve processen die mee bepalend zijn voor obesitas', zegt Bean. 'Anderzijds is arbeid een fundamenteel deel van het leven. Daarom is het belangrijk om te begrijpen welke factoren op de werkvloer allemaal betrokken zijn bij de ontwikkeling van obesitas.'

Volgens experten zal het globale percentage van mensen met obesitas stijgen van 13 naar 17 procent in 2025 tenzij er snel iets wordt ondernomen. (IPS)"

http://www.gezondheid.be/index.cfm?art_id=15246&fuseaction=art

"• Als de Belgische obese populatie één BMI-eenheid zou verliezen, zou dat in totaal zo’n 303.602 QALY’s opleveren. De QALY wordt berekend door het aantal levensjaren te vermenigvuldigen met een factor die de kwaliteit van elk levensjaar uitdrukt. Wie langer gezond blijft, kan langer aan het werk blijven, geeft ook meer geld uit, is actiever en gelukkiger.
Aangezien één QALY een economische waarde van 40.000 euro vertegenwoordigt, komt dat voor de Belgische samenleving uit op ongeveer 12 miljard euro"

--------------------------------------------------------------

http://www.goedgevoel.be/gg/nl/640/Stress/article/detail/1069288/2010/02/18/Stress-bij-werknemers-kost-bedrijven-jaarlijks-13-miljard.dhtml

'Verhoogde werkdruk en jobonzekerheid zorgen in periodes van crisis voor meer stress op de werkvloer. Dat kost de Vlaamse economie 13 miljard euro. Dat blijkt uit een onderzoek van dokter Claudia Put.

Afwezigheid
Het productiviteitsverlies bij een bedrijf van bijvoorbeeld 500 werknemers als gevolg van stress op de werkvloer is 2 miljoen euro per jaar. De meeste studies houden volgens Put enkel rekening met afwezigheid.

Aanwezig maar niet werken

De dokter en haar team hebben voor hun onderzoek ook het effect van presenteïsme meegeteld. Presenteïsme betekent dat de werknemer wel aanwezig is op het werk maar niet optimaal presteert, meestal omwille van gezondheidsklachten en/of verminderde motivatie. Dit kan zijn omwille van een specifieke situatie zoals een allergie, maar ook omdat de werknemer onvoldoende heeft geslapen, zeer gestresseerd of depressief is.

Negatiever
Presenteïsme blijkt dan een nog groter negatief effect te hebben dan absenteïsme. Presenteïsme is goed voor 61 procent van de totale gezondheidsgerelateerde kosten van een bedrijf, gevolgd door medische kosten (28 procent) en absenteïsme (10 procent).

Slaap en voeding
Andere domeinen die een opvallende en voor vele bedrijven onverwachte impact hebben op de mate van productiviteit zijn 'slapen' en 'het voedingspatroon'. Een bedrijf met 500 medewerkers verliest volgens de onderzoekers jaarlijks 926.820 euro omwille van onevenwichtig eetgedrag en 881.876 euro door een gebrekkige slaap. (belga/ep)"

--------------------------------------

Een extreem competitieve ingesteldheid, waartoe het kan leiden, ik las net nog een voorbeeld.

http://www.demorgen.be/buitenland/slaaptekort-kost-japanse-economie-130-miljard-euro-per-jaar-b92972c8/

"Slaaptekort zorgt in Japan voor meer ellende dan de effecten die het heeft op het humeur en de gezondheid van de weinigslapers. Het tekort aan nachtrust is ook een rem op de derde grootste economie ter wereld. Bijna de helft van alle voltijds tewerkgestelden verklaart onvoldoende te slapen door de vele overuren, zo blijkt uit een studie die de overheid liet verrichten naar 'karoshi': dood door overwerk."

-----------------------------------------------------

Als dit bedrijf na 10 jaar 60 werknemers - eventueel een aantal halftijdsen en daardoor nog meer - meer zou tellen voor dezelfde productie van goederen en/of diensten zou dat wel eens 1,2 à 1,5 miljoen netto of 2,4 à 3 miljoen bruto kunnen kosten. Maar door subsidies ter waarde van ongeveer 1/10duizenste uit "de pot" van minstens 1,2 miljard + indexatie = circa 1,5 miljard na 10 jaar x ongeveer factor 2 (de sociale bijdragen) zouden die nagenoeg of zelfs geheel gratis kunnen zijn. Hetgeen o.a. afhankelijk zou zijn van het opleidingsniveau van de nieuwelingen en de barema's in de sector.

De vermindering van de stress met de helft, die van obesitas met één derde en het slaaptekort met 75 % als doel stellen en halen ook of vooral daardoor, zou tot een behoorlijke winst leiden. En dan zijn er nog de verliezen door te vroege pensioengaanders en de sectorverlaters op zoek naar meer rust of gewoonweg voorgoed in de lappenmand, de kosten voor de eventuele interims die ook een lager rendement hebben en opleiding nodig hebben, ... die voorkomen zouden worden. Als die niet in de sommen zouden zitten die in het geraadpleegde artikel staan.

 Het lijkt er dus wel degelijk op dat ook de overheid, niet "enkel" de burgers/belastingbetalers en de bedrijfswereld, zoveel te winnen heeft bij de dertigurenwerkweek. Het eigen personeelsbestand -  in de breedste zin; iedereen die loon ontvangt uit de schatkist - ook veel efficiënter en uitgebreider en misschien wel 10 miljard per jaar uitsparen door minstens 600 000 werklozen minder in jaar 11 en tal van "secundaire kosten".
 
Wat de beter verdienende werknemers, in theorie maar meestal ook feitelijk de grootste-belastingbijdragers, eerst inleveren door minder loonindexatieopslag, is mogelijk ook wel iets van die omvang. Maar ze zouden wel eens gemiddeld hetzelfde bedrag kwijt kunnen zijn door de noodzakelijke belastingverhogingen voor de uitkeringen en de rest voor die 600 000 of meer anders baanlozen . Maar die zouden de concurrentiepositie van België schaden, en voor meer werklozen zorgen. Die vicieuze cirkel zou dus ook voorkomen worden. 
 
Klassieke groei is minder mensen nodig voor dezelfde productie. Is moderne groei dan voorgoed meer mensen inzetten? Ik denk van wel.

 

 

 

reageer

Er zijn nog geen reacties op deze blog.