about
Toon menu

Ik heb de verwarmingsfactuur maar niet betaald, tenslotte heb ik de centrale verwarming toch ook niet zelf uitgevonden!

zaterdag 14 januari 2017
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Geen advocaat die het in zijn hoofd zou halen om als verweer aan te brengen dat het toch disproportioneel zou zijn om ongemeen hard op te treden tegen een bejaarde die weliswaar zijn verwarmingsfactuur niet betaald heeft maar tenslotte toch ook de centrale verwarming niet zelf heeft uitgevonden?

Het is met eenzelfde argument dat fiscaal topadvocaat Luc Vanheeswijck zijn 90-jarige cliënte én haar zoon voor alle duidelijkheid, die 40 jaar lang een zwart kapitaaltje ter waarde van 12,3 miljoen onttrok aan het oog van de fiscus, uit de wind probeert te zetten. Het parket van Oost-Vlaanderen vervolgt momenteel dit gezelschap voor het witwassen van zwart geld, ze riskeren zelfs het volledige kapitaal kwijt te spelen.

Laat ons even terug in de tijd gaan. Het moet dan ongeveer 1976 geweest zijn. Abba trok de boer op met hun hit ‘money, money, money, must be funny in a rich man’s world’. Ook Roger De Clerck beter gekend als boer De Clerck van het textielimperium Beaulieu boerde, nog voor hij in 1987 voor het eerste in opspraak kwam, niet slecht voor die tijd. Ook deze nog niet in de pers bij naam genoemde vrouw en haar echtgenoot zouden dus aan hun textielfabriek een aardig centje verdient hebben. Tot daar niets aan de hand natuurlijk, ware het niet dat er ook in de textielsector blijkbaar nog al eens naast de fiscale pot gepist werd. Boer Clerck was er het levende voorbeeld van. Het kwam in de hoofden van kleine en grotere textielbaronnetjes blijkbaar niet op dat de samenleving waarbinnen ze ten volle konden ondernemen en die hen in slechtere tijden subsidies toekende alleen maar kan functioneren als ook zij in betere tijden hun rechtmatige heffingen betalen aan de maatschappij en ze  zoals in het geval van boer Clerck ook de hen toegekende staatsleningen terugbetalen. Kortom, er werd wat afgesjoemeld tussen de spinnewielen. Het is in die sfeer van opkomend neoliberalisme en bijhorende  boertigheid dat het koppel zich bewoog en bijgevolg geïnformeerd werd door hun financieel adviseurs.

“Als je dan nu ongemeen hard optreedt tegen het cliënteel – zeker een dame van 90 jaar – die de constructie niet zelf heeft uitgevonden, dan vind ik dat disproportioneel.”

Fiscaal topadvocaat – Luc Vanheeswijck - inzake belastingontduiking - in de krant ‘De Tijd – 14 januari 2017’

Wat het gesjoemel betreft stellen we vast dat het alleen maar erger is geworden. Het is niet beperkt tot de textielsector in België uiteraard, het is een wereldwijd fenomeen, een netwerk van elitaire gedrochten die zich verrijken op de rug van miljoenen burgers die blind zijn van onwetendheid waardoor ze er, weinig of niet weerbaar, liefst het zwijgen toe doen.

En dan 40 jaar later volharden deze vrouw en haar zoon nog steeds in de boosheid. Terwijl ze de wereld om hen heen zien verharden, terwijl ze zelf zorgeloos de anderen zien verkommeren, terwijl ze stilaan heel goed weten dat wat ze doen een prijs heeft die vooral door anderen betaald wordt halen ze hun geld in Luxemburg, waar het zijn diensten heeft bewezen weg om het in veiliger oorden verder te bewaren zonder dat het ooit het daglicht van de reële economie zal zien. Zomaar om het te hebben want hebben is belangrijk.

In gitzwarte vette letters kopt de krant de vraag of je een 90-jarige vrouw nog wel kan vervolgen voor zwart geld?

De vraag stellen alleen al roept menig wrevel op. Meer omdat ook de zoon mee betrokken is. En dan komt hun advocaat op de proppen want die betalen zij, met wit geld neem ik aan, genoeg om het misdrijf dat ze begaan hebben te minimaliseren. Dat mag hij doen zonder enige schaamte of zin voor realiteit zoals we in de argumentatie van Vanheeswijck mogen vaststellen. Ook in de rechtspraak kent men een soort van voortschrijdend inzicht maar dat gaat helaas niet de goede weg op. Het is vandaag toegestaan om zowel boven als onder de gordel te opereren. Voor iets wat beter in alle stilte moet geregeld worden heeft men de raadkamer, zeg maar de keukendeur van de rechtbank. Langs de achterkant loopt alles nu eenmaal makkelijker weg. De raadkamer kan beslissen dat de feiten bewezen zijn maar dat de straf die met het misdrijf gepaard gaat een te grote impact zou hebben voor de beklaagde en kan haar/hem om die reden bijgevolg buiten vervolging stellen. Iemand op 90-jarige leeftijd zo plotseling 12 miljoen euro ontnemen zou wel eens een bloeding of infarct kunnen veroorzaken, welke rechter wil dat op zijn geweten?

De vraag die in de krant gesteld wordt toont ook aan hoever we vandaag van de realiteit verwijderd zijn.

Vandaag verkleumen menig bejaarden van kou omdat ze hun verwarming niet kunnen betalen, geen vette titels hiervoor tenzij deze bejaarde zich moet verantwoorden voor het niet betalen van zijn rekeningen. Geen rechter die eraan denkt dat een veroordeling weleens een grote impact zou kunnen hebben op deze bejaarde. Geen advocaat die het in zijn hoofd zou halen om als verweer aan te brengen dat het toch disproportioneel zou zijn om ongemeen hard op te treden tegen een bejaarde die weliswaar zijn verwarmingsfactuur niet betaald maar tenslotte toch zelf de centrale verwarming niet heeft uitgevonden?

Of stel je maar even het volgende voor.

Als je ongemeen hard optreedt tegen een moordenaar die tenslotte toch de GLock 17 waarmee hij de moord pleegde niet zelf heeft uitgevonden, dan vind ik dat disproportioneel.