about
Toon menu

Het Trauma van Familie De Wever: De V van Verraad

donderdag 16 oktober 2014
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.


Des Foutaises - Flauwekul

Terwijl Bart ons vanuit Shanghai liet weten dat hij het allemaal flauwekul vindt*, komt Broer Bruno als expert de hetze toelichten in Reyers Laat, het naïeve en vriendelijke zusje van Terzake. Niet zonder zuchten, blazen en zagen - het zit in de familie blijkbaar. Dat hij het hele gezeik rond die collaboratie nu wel gehad heeft. Hij was het beu om telkens opnieuw hetzelfde te moeten komen uitleggen. Die uitleg komt hierop neer: dat geschiedenis complex is. Dat àlles complex is.

Gelukkig was er nog Jef Neve, die het door mij gedeelde pertinente gevoel heeft dat de Vlaamse identiteit ons force-feeding gewijs in de strot wordt geramd als glijmiddel voor de ideologie van één partij. Ook dat was natuurlijk te simplistisch. Misschien dat ook Jef Neve, zelfs als grote muzikant, net als ik en naar schatting minstens 70 procent van de rest van de Vlaamse bevolking, nog nooit het Io Vivat, De Blauwvoet, Die Stem van Suid-Afrika, Het Wilhelmus en andere volksverheffende identiteitsbouwende heimweezwangere liederen heeft gezongen.

Reyers Laat liet nog even Bob Maes (de 90-jarige jarige) zelve aan het woord, met name wanneer hij gevraagd werd of hij de collaboratie veroordeelt. “Eigenlijk niet, neen.”

Tsja.


Vlaamse Romantiek: Bruno de Barmhartige

Grootvader De Wevers VNV-verleden kwam ook snel even aan bod en werd nog rapper - en vol van gal - geduid door Bruno de Barmhartige. Het gewoonlijke verhaaltje, zo noemde hij het. Geen echte bewijzen, geen veroordeling, maar wel burgerrechten afgepakt en daarom niet langer onderwijzer kunnen zijn na de oorlog. De Vlamingen moesten dringend hun geschiedenis leren, gaf hij nog mee. De historici De Wever hebben meer met elkaar gemeen dan men doorgaans doet voorstaan. Barmhartigheid, vroeg hij. De milde De Wever...

Wel, ik ken een beetje mijn geschiedenis. Laat ik u, Bruno, deze vraag stellen: Welke mensen hebben ervoor gezorgd dat jonge mensen tijdens WO2 naar het Oostfront trokken, om te strijden tegen het 'rode gevaar'?   (18000, 2000 gesneuveld)

Zouden dat leden van het VNV met een gezagspositie zijn geweest zoals uw grootvader, of eerder leden van pakweg de socialistische en communistische partijen? Och neen, die laatsten konden het niet zijn geweest, want die hadden de VNV'ers al lang laten deporteren. Zesentwintigduizend 'weerstanders' en evenveel joden zouden nooit terugkeren. Zij hebben weinig barmhartigheid gezien en gekregen.

Ik weet het, ik weet het, de werkelijkheid heeft meerdere lagen, is complexer. Maar er is minstens één ding dat je onder geen enkele omstandigheid doet: meeheulen met de vijand, de agressor, de bezetter. De collaborerende Vlaming was een verrader die zijn volk, het Joodse en andersdenkende deel met speciale aandacht, overleverde aan de willekeur van racistische fascisten. Met den bibber en vol bewondering tegelijk, met veel goesting in elk geval. In de hoop dat ze zouden winnen. (Vandaag op rechtsactueel.be gelezen als 1 van de goeie 'redenen' om 'met den Duits in bed te duiken': de Vlaams Nationalisten dachten dat de Nazis gingen winnen).**

Maar dat is dus niet gebeurd. Er is nog een groot deel van de Vlamingen dat daarmee niet heeft leren leven. Ze voelen zich slachtoffer van de naoorloogse 'repressie', terwijl ze hun eigen hoogverraad en opportunistische aggressie willen verschoond zien: amnestie. Dat is wat ook Bruno zei, althans in mijn hoofd, tussen de regels door.


Ze voelen zich slachtoffer van de naoorloogse 'repressie', terwijl ze hun eigen hoogverraad en opportunistische aggressie willen verschoond zien: amnestie.


Het Trauma van Familie De Wever

Wanneer Lieven u vroeg, Bruno, of u het lastig heeft gehad met die zwarte bladzijde in de familiegeschiedenis, vertelde u met veel bravoure 'helemaal niet!', maar het is heel duidelijk dat de zaak u nooit heeft losgelaten en dat u uw hele leven, uw hele zijn eraan gewijd heeft, net als uw broer, die als jongste van de wevers nog een 'complexer' complex heeft opgelopen, ocharme.


Bart De Wever: "Mon père a été rendre plusieurs fois visite à son père lorsqu'il était en prison. Ça l'a beaucoup marqué. De là, il a développé une haine profonde pour la Belgique, un pays qu'il a toute sa vie considéré comme un ennemi." (bron)


Hoe is het trouwens met uw zuster, Karina? Is ze al 'geactiveerd'? Of woont ze nog in een commune in Wallonië? Pas op, ik geef ze groot gelijk, hoor. Ze zocht gewoon naar een andere uitweg uit de beerput. Jij bent in de aanval gegaan, Karina is gevlucht, en Bart probeert van de beerput zijn troon te maken. Jammer genoeg voor ons.

Bruno de Barmhartige. Karina de Zuivere. Samen met Bart de Moedige zal dat wellicht voor zalige kerstdagen zorgen ten Vlaamse huize De Wever deze winter... Smakelijk!



NB:

De Collaboratie: een Communautair Thema?

Michel mocht eergisteren in Terzake komen zeggen dat de oppositie de communautaire toer opging met het aankaarten van N-VA's onfrisse banden mét en uitspraken over collabaratie en zij die zich daaraan schuldig hebben gemaakt en er zich nooit voor hebben geschaamd. Alsof dat een communautaire kwestie is, de veroordeling van samenwerking met de nazibezetters.




* http://www.rtbf.be/info/belgique/detail_bart-de-wever-reagit-des-foutaises-des-francophones?id=8378465

** Een fragment van 'De Collaboratie was niet fout': (http://rechtsactueel.com/2014/10/14/opinie-de-collaboratie-was-niet-fout/comment-page-1/#comment-9876)

Vlak na de Eerste Wereldoorlog werd al getracht de Vlaamse beweging monddood te maken (lees in dat verband maar eens over de mensonwaardige behandeling die bijvoorbeeld de zestigplusser August Borms heeft ‘mogen’ ondergaan). Flaminganten hadden dus wel degelijk gegronde redenen om in de collaboratie te stappen. Maar er is meer.

Men moet beseffen dat zeker in de periode 1940-1942, het voor veel mensen vanzelfsprekend leek dat de Duitsers de oorlog zouden winnen.