about
Toon menu

bhv en de rechten van de franstalige minderheid

donderdag 22 april 2010
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

BHV en de rechten van de Franstalige minderheid

De zaak Brussel-Halle-Vilvoorde draait in essentie over de rechten van de numeriek belangrijke Franstalige minderheid – afgerond 100.000 op 500.000 inwoners - in het arrondissement Halle-Vilvoorde. De Franstaligen zullen BHV immers nooit willen splitsen als ze vinden dat deze minderheid onvoldoende rechten heeft. Tot zolang zullen ze immers nooit de directe kiesband willen verbreken tussen de Franstalige politieke partijbonzen en hun taalgenoten in de Vlaamse rand. Zoals de Vlaamse overheden thans omgaan met deze Franstalige minderheid krijgen ze dit dossier nog generaties lang als een boemerang terug in het aangezicht. Wat men op termijn in de feiten nastreeft is de volledige vernederlandsing van dit gebied van administratieve handelingen tot teksten in het straatbeeld, enkel nog overheidsgeld voor Nederlandstalige activiteiten, enkel nog woningaankopen voor Nederlandstaligen etcetera.

Vlaamse overheden kunnen vanzelfsprekend gerust een aantal taalnormen opleggen. Zo mag de VDAB met recht en reden eisen dat Franstalige werklozen in Halle-Vilvoorde inspanningen moeten doen om Nederlands te leren want anders geraken ze nooit aan werk. Nederlandstalige onderwijsinstellingen mogen bij gebrek aan voldoende taalkennis anderstalige jongeren zonder probleem hun jaar laten overdoen, want anders draait het onderwijs er helemaal in de soep. De inspanningen om Franstalige kandidaten voor een sociale woning, Franstalige klanten in winkels, Franstalige leden van sportclubs, Franstalige ouders van scholieren enzovoort te sensibiliseren Nederlands te leren mogen nog worden opgedreven en er mag gerust nog meer geld gaan naar taalcursussen, want het spreken van dezelfde taal bevordert de samenlevingopbouw.

Het is er echter over als men kennis van het Nederlands als voorwaarde gaat hanteren om in Halle-Vilvoorde een woning te kunnen kopen of te huren, als men enkel in het Nederlands met overheden in contact kan komen, als het gebruik van het Nederlands voorwaarde wordt om verkiezingsaffiches via openbare plakborden te mogen verspreiden zoals bij de jongste gewestverkiezingen, als de voertaal Nederlands voorwaarde wordt voor een vereniging om overheidssubsidies te kunnen krijgen, als men leerlingen zo goed als verplicht Nederlands te praten op de speelplaats etcetera. Hoe kan je in gemeenten met meer dan 80 procent Franstaligen het Nederlands willen opleggen als de enige voertaal? Zouden de Vlaamse supernationalisten in dit debat niet net hetzelfde reageren als hun FDF- en andere Franse hardliners nu, wanneer de rollen omgedraaid waren en de rechten van een dergelijke numeriek belangrijke Nederlandstalige minderheid in Franstalig gebied gefnuikt werden.

Is er al één Franstalige die Nederlands geleerd heeft omwille van die onzalige omzendbrief-Peeters waarmee Vlaanderen in het midden van de jaren ’90 eenzijdig de toepassing van de faciliteiten wijzigde en die vandaag aan de basis ligt van de niet-benoeming van burgemeesters van de faciliteitengemeenten Wezembeek-Oppem, Kraainem en Linkebeek? De weerzin die Franstaligen voelen bij dergelijke initiatieven weerhoudt hen ervan om Nederlands te leren. De wettelijke regels in deze faciliteitengemeenten worden veel meer geschonden door de actievoerders van TAK, Voorpost en anderen die er maand na maand de gemeenteraden trachten lam te leggen dan door die burgemeesters die de oproepingsbrief voor de verkiezingen aan hun Franstalige inwoners in het Frans  verstuurden. Met de niet-benoeming van die burgemeesters hypothekeert Vlaanderen overigens de werking van die gemeentebesturen aangezien ze het al een drietal jaren met een schepen minder moeten doen.

Als Vlaanderen morgen deze belangrijke Franstalige minderheid de rechten geeft waarop de Engelstaligen in het Canadese Québec kunnen rekenen is BHV meteen opgelost en zullen de Franstaligen ook niet langer meer de aansluiting eisen van de faciliteitengemeenten bij Brussel. Het is de hoogste tijd dat Vlaanderen volwassen leert omgaan met deze Franstalige minderheid. Deze zal door de uitdeining van Brussel in de toekomst ongetwijfeld nog aangroeien, hetgeen met de huidige aanpak voor steeds grotere communautaire problemen, conflicten en spanningen zal zorgen…
Luc Vanheerentals