about
Toon menu

Pensioenspecialisten leven in een ivoren toren

maandag 5 november 2018
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.

Het valt me telkens weer op: de specialisten die in de media worden opgevoerd en die ons op het hart drukken dat we tot 67 moeten werken, hebben geen eelt op de handen. De academici, professoren, beroepspolitici, private bankers en anderen witte boorden, die in het weekend hun overtollige energie kwijt moeten op hun koersfiets van 5000 euro, hebben weinig besef van de fysieke en mentale belasting die gepaard gaat met "echte" arbeid. De grote meerderheid van de mensen heeft een job waar weinig ruimte is voor autonomie, waar geluisterd moet worden naar een baas die elke minuut van je dag je prestaties registreert, waar een dag vakantie ruim op voorhand aangevraagd moet worden, waar je lijf 's avonds moe is van het fysieke werk dat je verricht hebt. 

Ik maakte me onlangs nog de bedenking toen ik mijn zoon aan het helpen was bij het beklinkeren van zijn terras:  de grote pensioenspecialisten zouden verplicht moeten worden gedurende een paar dagen mee te draaien bij bijvoorbeeld een aannemer in tuinwerken. Ik ben er vrij zeker van dat hun toon dan genuanceerder zou worden.  

Wat wordt beschouwd als "werken" is ook heel verschillend naargelang het soort functie die je bekleedt: de krant lezen, (netwerk)lunchen, een koffie drinken, een rondje golf spelen: kan perfect binnen de werkuren voor onze universiteitsprofessor of onze bankier, maar niet voor de supermarktbediende die zelfs moet "uitprikken" als hij een grote sanitaire stop moet inlassen. 

Het valt me trouwens op dat de zwaarte van een beroep dikwijls omgekeerd evenredig is met de hoogte van het loon. Misschien kan dit een bijkomende parameter zijn in het debat over zware beroepen, een laag loon als indicator van een zwaar beroep...