about
Toon menu

Overeenkomst in Lausanne, feest in Iraanse steden

zaterdag 4 april 2015
Deze blog werd geschreven door een van onze lezers. Wil je zelf ook beginnen bloggen in onze community, ga dan meteen aan de slag.
  • Elke feest is een goed excuus voor Iraanse dames om zich te ontdoen van hun verplichte hoofddoek, de zogenoemde "hi'jabe Islami". Bron: Radio Farda

Vrijdagmorgen, op 3 april 2015, word ik wakker met het beeld van John Kerry op mijn netvlies. Hij wuifde zachtjes met zijn spierwitte handpalmen, op een gelaten wijze vanop een balkon, met een zachte bries die zijn blonde lokken beroerden.  Naar wie zwaaide hij? Het leekt alsof hij met zijn handgebaar een vrolijke menigte in hun blijdschap tegemoet kwam. Wie kwam hij dan tegemoet?

Het was de eerste keer dat ik over Kerry droomde, maar dat was voldoende om in een razend snelle tempo  sommige nieuwsfeiten van recente periode in mijn herinneringen op te roepen. Ineens dacht ik aan de verzuurde relatie tussen Obama en Netanyahu die uitgebreid begin dit jaar in de verschillende binnenlandse en buitenlandse media uitgesmeerd werden.  Welke effect zou dat hebben op de relatie tussen de VS en Iran?

Ook de recente maar historisch unieke samenzwering van de Arabische landen zoals Jordanië, Eqypte, Qatar, Marokko en Turkije die onder leiding van Saudi-Arabië naar aanleiding van interne conflicten in Jemen, op basis van dubieuze verklaringen en gissingen Iran tot een openlijke conflict uitdagen, deed een schepje bovenop mijn muizenissen. Zou het echt tot een oorlog komen tussen Iran en de Arabisch-Turkse coalitie? Anderzijds stelde de belangrijke rol die Iran in de regio speelt in strijd tegen de moorddadige en barbaarse Islamitische Staat (IS) in Syrië en Irak, een rotzooi nagelaten door de VS en de bondgenoten in Syrië, aanvankelijk bedoeld om het Syrische regime van Bashar al-Asad te ontmantelen, me gerust. Al deze gedachten flitsten één per één door mijn gedachten.

Men hoeft geen grote geopolitieke analyticus te zijn om te zien hoe de echtelijke ruzies en de belangenverschillen tussen de VS en Israël, Iran en de VS in elkaars boezems duwen.

Obama, heeft het goed gezien: Iran is degelijk een groot en gesofisticeerd land met veel talent. Het is dan ook schandelijk dat men decennia lang op basis van valse verklaringen en beschuldigingen, vooral de bevolking van dat groot en gesofisticeerd land heeft gekoeioneerd en beledigd met onrechtvaardige internationale sancties.

Gefrustreerd door deze gedachten, aangewakkerd door mijn vreemde droom over de heer Kerry, sta ik op, kleed me aan, zet  een potje koffie op en vertrek naar mijn moeder. Tijdens het rijden blijf ik steeds met de vraag zitten: naar wie zwaaide Jonh Kerry? Zwaaide hij naar de feestende landgenoten die op 02 april, donderdagavond de historische kernovereenkomst met In Iran in Laussane, in de straten van de grote steden in Iran massaal vierden?

’s Avonds bij een occasioneel cafébezoek, las ik op de voorpagina van de krant de Standaard: "Historisch akkoord met Iran”. Al mijn muizenissen waarmee ik ’s ochtends bij het wakker worden mee worstelde, smolten als sneeuwvlokken weg door de hitte van een euforische vlam die me in rep en roer zette. Ik was gelukkig, opgelucht en vooral trots op het diplomatieke talent van de Iraanse minister van buitenlandse zaken, doctor Javad Zarif.

Op Facebook verschenen met regelmaat van het uur videofragmenten van feestende Iraniërs die voor de poorten van de Iraanse ministerie voor buitenlandse zaken, doctor Zarif bedanken. Anderen dansten en zongen uit volle borst het niet-officiële volkslied van Iran, “Ey Iran”.

Dit populaire volkslied uit 1944, geschreven door één van de Iraanse patriotten professor Ruhollah Khaleghi, is noch voor de revolutie noch na de revolutie als officiële volkslied van Iran door de staatsleden erkend.

Dit lied werd geschreven in een periode wanneer Iraans soevereiniteit met voeten getreden werd door de rivaliserende grootmachten Rusland en Groot-Brittannië. Naar aanloop van WOII vreesden Rusland en Groot Brittannië, misschien niet onterecht, de steun van Reza Shah aan Nazi-Duitsland. Reza Shah was nochtans de legerofficier van de Ghajaarse koninklijk die met behulp van dezelfde grootmachten een staatsgreep pleegde en een einde maakte aan de eerste en jonge constitutionele democratie in Iran.

De achterdocht van de geallieerde grootmachten t.o.v. Reza Shah, die zijn bewondering voor Hilter niet onder de stoelen en banken wegstak, dreef Rusland en Groot-Brittannië tot waanzin: in 1941 vielen ze Iran binnen. Het noorden van het land werd een Sovjet-Russische bezettingszone, het zuiden een Britse bezettingszone. De eerder geïnstalleerde Reza sjah,  werd uit Iran verbannen en zijn oudste zoon Mohammed Reza Pahlavi, volgde zijn vader op als sjah van Perzië.

Deze afschuwelijke buitenlandse ingrepen van grootmachten in Iran vernederden de Iraanse bevolking op een dergelijke manier dat een spontaan volksverzet zich ontspon tegen de vreemde bezetting en betutteling. Het  volkslied “Ey, Iran” is in die zin tegen een achtergrond van bezetting en vernedering geschreven en het wordt nog steeds van vader op zoon en van moeder op dochter, mond aan mond doorgegeven.

Het was mijn grootvader, geboren in 1914, wie twee wereldoorlogen, twee staatsgrepen en het einde van twee jonge democratieën in Iran, de Iraanse revolutie en de achtjarige oorlog met Iran meemaakte, die me voor eerst met dat lied  in contact bracht.

Officieel of niet, de Iraanse bevolking laat het niet na aan het hart te komen. Bij elke gelegenheid zingen de Iraniërs uit volle borst "Ey Iran" om Iran te eren. Ik zong mee met mijn landgenoten en bij elke woord dat over mijn tong rolde, voelde ik me op een irrationele maar passionele manier verbonden met mijn roots. 

O Iran, o met juwelen versierd land
O, jouw grond brengt kunst voort
Moge alle kwade gedachten over jou wegblijven
Moge je voor eeuwig voortbestaan
....

De stenen van jouw bergen zijn juwelen en parels
De grond van jouw valleien zijn waardevoller dan goud
Wanneer kan mijn hart afstand van jou doen?
Zeg mij, wat zou ik doen zonder liefde voor jou te koesteren?

...

Het is opmerkelijk dat bijna elke Iraanse zanger en dichter ooit eens een lied heeft gezongen en/of geschreven waarin zij/hij, haar/zijn liefde aan Iran betuigt. 

*****

Iran nuclear talks: Obama hails 'historic' agreement
http://www.bbc.com/news/world-middle-east-32172301

The roots of why Obama and Netanyahu dislike each other so much
http://www.washingtonpost.com/news/morning-mix/wp/2015/02/26/the-roots-of-why-obama-and-netanyahu-dislike-each-other-so-much /

Iranian national song only recognized by the Iranian people not by the official before en and even after the Islamic revolution.
https://www.youtube.com/watch?v=t3867ZUswNU

Tehran , in front of Foreign minister's office - People of Iran are celebration Nuclear agreement
https://www.facebook.com/video.php?v=10153007153467740

جشن در برخی از شهرهای ايران برای تفاهم هسته ای
http://www.radiofarda.com/content/o2-iranian-celeberate-nuke-deal/26937567.html

تفاهم در لوزان، پایکوبی در تهران
http://www.radiofarda.com/content/f35_iran_after_lausanne_deal/26936082.html


  • Dit populaire volkslied uit 1944, geschreven door één van de Iraanse patriotten professor Ruhollah Khaleghi, is noch voor de revolutie noch na de revolutie als officiële nationale lied van Iran door de staatsleden erkend. Dit lied werd geschreven in een periode wanneer Iraans soevereiniteit met voeten getreden werd door de rivaliserende grootmachten Rusland en Groot-Brittannië.
  • Feestende Iraniërs naar aanleiding van Lausanne-overeenkomst, in de straten van Mashhad, één van de belangrijkste bedevaartsteden in Iran. Bron: radio Farda
  • "Lang leve doctor Zarif bedankt; Rohani we blijven je steunen", en "Israël, ongerust! ; felicitaties voor het overeenkomst" waren soort slogans die de euforische menigte in de verschillende Iraanse steden donderdag- en vrijdagavond, 02 en 03 april samen scandeerde. Bron: Radio Farda/ BBC